ایران: سرگردان بین تعامل جهانی و تغییرات قدرت داخلی

نوع مقاله: مقاله مستقل پژوهشی

نویسندگان

1 San Francisco State University University of California, Berkeley

2 دانشیار روابط بین الملل و حقوق بشر دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات ،تهران،ایران

چکیده

 
انتخابات مجلس شورای اسلامی و همچنین مجلس خبرگان در سال ۱۳۹۴، دیدگاه‌های ارزشمندی در رابطه با مسیر احتمالی سیاست خارجی ایران به دست می‌دهند. مردم ایران همواره رای دادن را فرصتی برای بیان دیدگاه‌های سیاسی خود به حساب آورده‌اند؛ با اینکه نتایج انتخابات اکثرا مورد پسند مردم قرار نگرفته است. در انتخابات ۱۳۹۴، برای پاسخ دادن به چالش‌های فراوان داخلی و خارجی کشور، مردم می‌توانستند نمایندگان خود را از بین دو گروه اصلاح‌طلب یا اصولگرا انتخاب کنند. در نهایت مردم رای به لیست اصلاح‌طلبان دادند، که این مساله نشان‌دهنده‌ی رضایت مردم از توافق هسته‌ای ایران است. در پایان این انتخابات، تقریبا تمام مخالفان برجام کرسی خود را در مجلس از دست دادند. اکنون رئیس جمهور ایران، حسن روحانی، سرمایه‌ی سیاسی لازم را برای یک دوره اصلاحات اجتماعی و اقتصادی در داخل کشور و همچنین تعامل با خارج از کشور در اختیار دارد. این مقاله در نظر دارد تا با ترکیبی از روش توصیفی و تحلیلی، به بررسی انتخابات ایران و همچنین تجزیه و تحلیل موانع احتمالی موجود در مسیر دولت روحانی برای سیاست خارجی ایران در آینده بپردازد.

کلیدواژه‌ها


[1]. Suzanne Maloney, Iran’s Political Economy since the Revolution, New York: Cambridge University Press, 2015.

[1]. Farideh Farhi, “The Day Tehran Shook,” Middle East Research and Information Project (MERIP), March 17, 2016, available at <<

http://www.merip.org/mero/mero031716>>.  Accessed on March 21, 2016.

[1]. Thomas Erdbrink, “Iran President’s Backers Gain Seats, but Not a Majority,” The New York Times, May 1, 2016, p. 12.

[1]. Karl Vick, “Is Iran Finally Ready for Change? Time, November 16, 2015, pp. 34-41; see p. 38

[1]. Thomas Erdbrink, “Iran Moderates Make Big Gains in 2 Elections,” The New York Times, March 1, 2016, pp. A1 and A5; see p. A5.