ویژگی دومینویی انقلاب‌های رنگی در منطقه اور-آسیا از یک سو، ناشی از ساختارهای نادرست و عقب افتاده کشورهای آسیای مرکزی و قفقاز است و از دیگر سو، نشأت گرفته از آموزه‌های مداخله‌گرایانه نومحافظه‌کاران آمریکایی است که پی‌جوی مدیریت روند دموکراسی‌سازی جهانی هستند. نگارنده با بهره‌گیری از مفهوم «دولت ناکام» خواسته است بر این نکته پافشاری کند که راهبرد «تغییر رژیم» که اکنون ویژگی آموزه‌های سیاست خارجی آمریکاست، هم از یک سو هم راستای دموکراسی‌سازی فعالانه جهانی است و هم از دیگر سو ساقط کننده ساختار دولت‌های ناکام و فروپاشیده‌ای است که بر اثر ضعف‌های متعدد ساختاری می‌توانند به گمان آمریکاییان، مبنای بی‌نظمی منطقه‌ای و رشد و نمو تروریسم بنیادگرا باشند. وقوع انقلاب‌های نرم و مخملین، نوعی نرم‌افزارگرایی در سیاست خارجی آمریکا برای سرنگون‌سازی دولت‌های ناکام و ورشکسته‌ای است که پیش از آن تنها از راه سخت‌افزارگرایی قابلیت براندازی می‌یافتند.