مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 21 4 2025 03 21 An Analysis of the Position of Rationality in JCPOA Discourse and Its Reflection on the Iran’s Foreign Policy تحلیل جایگاه عقلانیت در گفتمان برجام و بازتاب آن در سیاست خارجی ایران 7 32 220412 10.22034/isj.2025.410767.2052 FA ساسان کریمی مدرس دانشکده مطالعات جهان دانشگاه تهران. 0000-0003-1962-6794 فریبا میرزایی نژاد اوجانی دانشجوی دکتری گروه فرهنگ و ارتباطات، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران، تهران. Journal Article 2023 11 30 In this article we analysis the position of rationality in the JCPOA discourse as one of the most important decisions of the moderators in Iran’s foreign policy. What is known as rationality in foreign policy can be defined in various versions, in the current paper we take what is theorized by John Rawls and can be summarized more or less as “optimizing the cost-benefit” to analysis the discourse of rationality in foreign policy of the moderate forces, especially in JCPOA issue from which we try to investigate the basis of their macro foreign policies. Although the local reflection of this rationality and basing in on cost-benefit calculation in politics may be something close to expediency, but from a more comprehensive perspective it will be possible to find a theoretical unity between these two. This unity between the cost-benefit calculation and expediency is what can be some sort of summation between the actual politics and the governing ideology in the Islamic Republic political system as a conceptual determiner. The main claim of the moderated tendency is that with keeping the identities of the political system and reforming in some cognitive parts and executive dimensions of the foreign policy it is possible to optimize the cost/benefit balance and follow the national interests. در مقاله حاضر به تحلیل جایگاه عقلانیت در گفتمان برجام خواهیم پرداخت. اما در این مقاله با تکیه بر آنچه توسط رالز نظریه پردازی شده و تا حد زیادی می تواند به "بهینه سازی سود و زیان" خلاصه شود به تحلیل گفتمان عقلانیت در سیاست خارجی جریان اعتدال به خصوص در موضوع برجام می پردازیم و نهایتاً تلاش می کنیم تا ابتنای اصلی سیاست ورزی این جریان را در موضوعات کلان خارجی از گفتمان ایشان استخراج نماییم. اگرچه شاید انعکاس بومی این عقلانیت و مبنا قرار داشتن محاسبه سود و زیان در سیاست، با توجه به سنت و خاستگاه جمهوری اسلامی بیشتر در قالبی نزدیک به مصلحت گرایی بگنجد، اما با نگاهی کلّی تر می توان وحدتی نظری میان این دو قائل شد. این وحدت میان محاسبه سود و زیان و مصلحت اندیشی است که می تواند جمعی باشد میان واقعیت سیاست ورزی و ایدئولوژی حاکم بر نظام سیاسی جمهوری اسلامی به عنوان دستگاه ارزشی – مفهومی تعیین کننده ی قیود این سیستم. مُدّعای جریان اعتدال این جمع بندی است که با حفظ مبانی هویتی نظام سیاسی و اصلاح برخی مبانی شناختی و روش های اجرایی سیاست ورزی خارجی می توان بهینه سازی توازن هزینه – فایده ی نظام سیاسی و منافع ملّی را دنبال کرد. به بیان دیگر این افزایش فایده و کاهش هزینه که از طریق اعتدال در سیاست خارجی قابل حصول است به عنوان تبلور عقلانیت در سیاست ورزی خارجی به تقویت نظام حاکم می انجامد.

https://www.isjq.ir/article_220412_00be62dfbe1d149bc9c1c0fff89456fe.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 21 4 2025 03 21 Economic Implications of Iran’s Designation on the FATF Blacklist پیامدهای اقتصادی قرارگیری ایران در فهرست سیاه FATF 33 51 219823 10.22034/isj.2025.487341.2249 FA سجاد نصاری پور دانش‌آموخته کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل دانشگاه فردوسی مشهد 0009-0007-6341-7806 مهرداد صالحی یگانه دانشجوی دکتری رشته روابط بین الملل دانشگاه خوارزمی 0009-0002-2010-9153 Journal Article 2024 11 14 Established in 1989, the Financial Action Task Force (FATF) is an international body responsible for overseeing issues related to money laundering and terrorist financing. Its mandate includes preventing money laundering, the financing of terrorism, and the proliferation of weapons of mass destruction. The FATF has formulated 40 recommendations that states seeking membership are required to adopt and implement. To date, more than 200 countries and international organizations have formally committed to adhering to the standards established by the FATF. Iran has remained on the FATF blacklist since 2009 due to its continued failure to enact legislation aimed at combating transnational organized crime and terrorist financing. This study seeks to answer the question of what economic repercussions Iran faces as a result of being placed on the FATF blacklist. The proposed hypothesis is that inclusion on this blacklist results in financial restrictions and economic problems. An analytical approach is used to test the research hypothesis. Findings indicate that inclusion on the FATF blacklist is associated with restrictions on banking transactions, a decline in international prestige, and a subsequent decrease in foreign investment, reduced economic growth, currency fluctuations, and increased inflation. اف ای تی اف در سال 1989 به‌عنوان دیده‌بان پول‌شویی و تأمین مالی تروریسم در جهان تأسیس شد و در عرصه مبارزه با پول‌شویی، تأمین مالی تروریسم و منع اشاعه سلاح‌های کشتارجمعی فعالیت می‌کند. این گروه 40 توصیه‌ دارد که لازمه پیوستن به آن، تصویب و رعایت این توصیه‌هاست. بیش از 200 کشور و سازمان بین‌المللی خود را ملزم به رعایت استانداردهای اف ای تی اف کردند و بر همین اساس در مواردی که کشوری توسط گروه ویژه اقدام مالی در فهرست سیاه قرار گرفته باشد مؤسسات مالی و سایر بنگاه‌های اقتصادی یا به‌طورکلی از تعامل با بانک‌ها و بنگاه‌های اقتصادی آن کشور صرف‌نظر یا همکاری خود را به‌شدت سخت‌گیرانه می‌کنند که ازاین‌جهت هزینه‌های معامله و نقل انتقال پول به طور جدی افزایش می‌یابد. ایران در سال ٢٠٠٩ در فهرست سیاه این گروه قرار گرفت و تا سال 1403 به دلیل تصویب‌نکردن لوایح مبارزه با جرایم سازمان‌یافته فراملی و تأمین مالی تروریسم همچنان در فهرست سیاه اف ای تی اف قرار دارد. هدف این پژوهش پاسخ به این پرسش است که قرارگیری در فهرست سیاه اف ای تی اف چه پیامدهای اقتصادی برای ایران دارد؟ فرضیه‌ای که در پاسخ به این سؤال مطرح می‌شود این است که قرارگرفتن در فهرست سیاه اف ای تی اف سبب ایجاد محدودیت در مبادلات بانکی، کاهش وجهه بین‌المللی و به دنبال آن کاهش سرمایه‌گذاری خارجی، کاهش رشد اقتصادی، نوسانات ارزی و افزایش تورم شده است. در مقاله حاضر با روش توصیفی - تحلیلی تلاش می‌شود فرضیه پژوهش به آزمون گذاشته شود.

https://www.isjq.ir/article_219823_9cffd017f905e56b8154eb4a6dcaed39.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 21 4 2025 03 21 Economic Development as a Paradigm of Power in the Eras of Geopolitical Thoughts توسعه اقتصادی به مثابه پارادایم قدرت در دوره های اندیشه‌ ژئوپلیتیک 53 76 221457 10.22034/isj.2025.444407.2148 FA احسان یاری دانشیار گروه علوم سیاسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه شیراز 0000-0002-3223-1212 محمدرضا فرجی دانش‌آموخته دکتری جغرافیای سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0002-4971-7120 Journal Article 2024 05 22 Development is the process of reaching a desired state through specific policies. Conversely, these concepts primarily stem from external and prescriptive initiatives and policies proposed by major powers and developed countries to fortify the foundations of weaker countries. This study examined the evolution of the concepts of development and economic development through a geopolitical lens, using John A. Agnew’s eras of geopolitical thoughts, i.e., “civilizational geopolitics,” “naturalistic geopolitics,” and “ideological geopolitics.” Specifically, this study aimed to address the following question: What is the nature of the concepts of development and economic development in the era of geopolitical thoughts? This descriptive-analytical study employed a library research methodology as the data collection method. The analysis of the concept and nature of development and economic development during the three major eras of geopolitical thought revealed that the central powers have prescribed development to economically and politically weak countries as a discourse or paradigm of power with varying interpretations. In an effort to substantiate the advancement of power policies, weaker countries are referred to as “barbarian,” “backward,” “underdeveloped,” “Third World,” “developing,” “South,” “uncivilized,” etc. Moreover, in a center-periphery geopolitical relationship, the power-seeking policies of the center, which are referred to as “development” and its derivatives, have been implemented in vulnerable countries, resulting in their subordination, dependence, and exploitation. توسعه، فرآیندی برای دستیابی به وضعیت مطلوب است که کشورها با تدوین و پیگیری سیاست‌های مشخصی آن را دنبال می‌کنند. از سوی دیگر، چنین مفاهیمی عمدتا ماحصل برنامه‌ها و سیاست‌های بیرونی و تجویزی است که برای تقویت بنیه کشورهای ضعیف از سوی قدرت‌های بزرگ و کشورهای توسعه یافته ارائه شده است. تحقیق حاضر با اتخاذ رویکرد ژئوپلیتیکی و با بهره‌گیری از دوره‌های اندیشه «ژئوپلیتیک تمدنی»، «ژئوپلیتیک طبیعت‌گرا» و «ژئوپلیتیک ایدئولوژیک» مورد نظر جان اگینو، به واکاوی سیر تحول مفهومی توسعه و توسعه اقتصادی می‌پردازد. از این‌رو، تحقیق حاضر به دنبال پاسخ‌گویی به این پرسش است که ماهیت مفهوم توسعه و توسعه اقتصای با توجه به دوران اندیشه ژئوپلیتیکی چیست؟ روش تحقیق، توصیفی ـ تحلیلی است. روش گردآوری اطلاعات به توجه به ماهیت مسئله مورد بررسی، کتابخانه‌ای و اسنادی است. یافته‌های تحقیق با بررسی مفهوم و ماهیت توسعه و توسعه اقتصادی در سه کلان دوره اندیشه‌ی ژئوپلیتیکی، نشان می‌دهد که توسعه با قرائت‌های مختلف، به عنوان گفتمان یا پارادایمی از قدرت، از سوی قدرت‌های مرکز به کشورهای ضعیف اقتصادی و سیاسی تجویز می‌شده است. در چنین برخوردی و برای توجیه و پیشرفت سیاست‌های قدرت، از کشورهای ضعیف ذیل عناوین «بربر»، «عقب مانده»؛ «توسعه نیافته»؛ «جهان سوم»؛ «در حال توسعه»؛ «جنوب»؛ «غیرمتمدن» و ... یاد شده است. همچنین در یک مدل روابط ژئوپلیتیکی مرکز ـ پیرامون، سیاست‌های قدرت‌طلبانه مرکز زیر عنوان توسعه و مشتقات آن در کشورهای ضعیف دنبال شده و آنان را در موقعیّت تابع و وابسته و استثمار شده قرار داده است.

https://www.isjq.ir/article_221457_9f6e05f848153f824f2814cda64b671f.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 21 4 2025 03 21 A New Explanation of the Capitalist Institution in the Middle East and North Africa: Its Emergence, Transformation and Evolution تبیینی نو از نهاد سرمایه‌داری در خاورمیانه و شمال آفریقا: ظهور، تحول و تکامل آن 77 94 214524 10.22034/isj.2025.458075.2174 FA سید جواد صالحی استاد میهمان دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0001-6442-2331 محسن شکری دانشجوی دکتری علوم سیاسی گرایش مسائل ایران، دانشگاه شیراز 0000-0001-6442-2331 Journal Article 2024 07 24 The origin of capitalism -as a system(economic and political),formation,(social and economic) order (socio-economic market-oriented) -in the Middle East and how it Transformation and evolution, despite its importance in the system of contemporary issues of the MiddleEast to a great extent in Researches (especially domestic)related to political economy (at micro and macro levels)have been neglected.This article is trying to answer the important question of the origin and origin of the rise of capitalism in the Middle East and how it evolves in the context of history. The level of analysis of the current research is global and based on world-system theories (Wallerstein, Giovann Arrighi, theory of uneven and combined development).In terms of method, it uses the historical-transformative (stage-oriented), explanatory, statistical and comparative method.In terms of time, it is also limited to the pre-colonial era until today. The findings of the research, at first glance,a "stage-non-linear" and "interactive" perspective of the emergence and expansion of capitalism in the Middle East show that each stage of development, the Middle East is a special formulation of capital- Dari has experienced in the development of history.This research while covering some conceptual and experimental blind spots,in general, to some extent importantEuropean-centric assumptions (historical, normative, foresight and stage-oriented) and the resulting spatial abstractions -that is, rejecting the causal agency of the non-European world/cover-up Placing the rise of European capitalism in various stages of transformation and development and expansion of capitalism in the Middle East is challenging. خاستگاه نهاد سرمایه‌داری- به مثابه یک نظام ( اقتصاد و سیاسی)، شکل بندی،(اجتماعی و اقتصادی) نظم (اجتماعی اقتصادی بازارمحور) - در خاورمیانه و چگونگی تحول و تکامل آن، علیرغم اهمیت در نظام مسائل معاصرخاورمیانه تا حد خیلی زیادی در پژوهش‌ها( به ویژه داخل) مرتبط اقتصادسیاسی( در سطوح خرد و کلان) مغفول مانده است. این مقاله در تلاش است به سئوال مهم خاستگاه و منشاء ظهور سرمایه داری در خاورمیانه و چگونگی تحول و تکامل آن در بستر تاریخ، پاسخ دهد. سطح تحلیل پژوهش حاضر، جهانی و مبتنی بر نظریات نظام‌جهانی ( والرشتاین، جیوانی اریگی، نظریه توسعه ناموزون و مرکب تروتسکی/انیه واس و اغلو) و از نظر روشی از روش‌تاریخی- دگرگونی(مرحله گرا)، تبیینی و آماری و مقایسه ای بهره می‌برد. از حیث زمانی نیز به دوران پیشا‌استعمار تا به امروز محدود می‌باشد. یافته‌های پژوهش در نگاه اول، چشم‌اندازی « مرحله‌‌ای- غیر‌خطی» و «تعاملی» از ظهور و بسط سرمایه‌داری در خاورمیانه نشان می‌دهد که هر مرحله از تحول، خاورمیانه صورتبندی خاصی از سرمایه‌داری در تطور تاریخ تجربه کرده است. این پژوهش ضمن پوشش برخی نقاط کور مفهومی و تجربی، در کلیت تا حدی فروض مهم اروپا‌محوری ( تاریخی، هنجاری، پیش‌آگاهی و مرحله‌گرا) و انتزاعیات فضایی ناشی از آن- یعنی رد عاملیت علی جهان غیر‌اروپایی/ سرپوش گذاشتن برخشونت سرمایه‌داری‌اروپایی- در مراحل مختلف تحول و تکامل و بسط سرمایه‌داری در خاورمیانه به چالش می‌کشد.

https://www.isjq.ir/article_214524_469cf7a5c751c86a58f443484906fff1.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 21 4 2025 03 21 An Exploration of the Role of Cultural and Historical Heritage in the Development of Modern Cultural Diplomacy in Iran: with Emphasis on the Role of Museums واکاوی جایگاه میراث فرهنگی و تاریخی در توسعه‌ دیپلماسی فرهنگی نوین ایران: با تاکید بر نقش موزه‌ها 95 119 221472 10.22034/isj.2025.480883.2236 FA مریم دشتی‌زاده گروه موزه، دانشگاه هنر شیراز . شیراز. ایران 0000-0002-2970-6598 ستار خالدیان گروه باستان‌شناسی. دانشگاه هنر شیراز. شیراز . ایران 0000-0001-8461-9000 Journal Article 2024 11 23 In recent decades, negative propaganda associated with “Islamophobia” and “Iranophobia” has been systematically disseminated to manipulate global public perception of Iran and Islam. Addressing these misrepresentations necessitates strategic cultural policymaking aimed at reaffirming Iran’s status as a significant center of culture and civilization. This study examines Iran’s cultural and historical heritage, with a particular focus on the role of museums in contemporary cultural diplomacy. Employing a descriptive-analytical methodology, the research first conceptualizes cultural diplomacy and its functions before assessing the contribution of Iran’s cultural and historical heritage to its diplomatic strategies. Lastly, it explores the instrumental role of museums in preserving and projecting this heritage as a means of enhancing Iran’s cultural diplomacy on the global stage. This study seeks to address two central research questions: To what extent does Iran’s cultural and historical heritage contribute to the development of cultural diplomacy? And how can museums serve as instruments for advancing the objectives of cultural diplomacy? The findings indicate a notable distinction between the role of museums in traditional and contemporary frameworks of cultural diplomacy. In the traditional paradigm, museum policies were largely shaped by colonial imperatives, asymmetrical power structures, and the assertion of cultural superiority. Conversely, in the contemporary era, museums function as facilitators of intercultural dialogue, emphasizing cultural convergence, interaction, and shared heritage. This study offers an in-depth analysis of Iran’s cultural and historical legacy and the potential of its museums in diplomatic engagements, ultimately providing practical recommendations for the enhancement of cultural and diplomatic policies. در دهه‌های اخیر، تبلیغات منفی «اسلام‌هراسی» و «ایران‌هراسی» به‌طور فزاینده‌ای در سطح جهانی گسترش یافته است و این روند باعث شکل‌گیری تصورات نادرست درباره ایران و جهان اسلام شده است. برای مقابله با این تصویرسازی‌های و معرفی ایران به‌عنوان یکی از قطب‌های کلیدی در حوزه فرهنگ و تمدن، سیاست‌گذاری‌های فرهنگی راهبردی ضروری است. این پژوهش به بررسی نقش میراث فرهنگی و تاریخی ایران و جایگاه موزه‌ها در توسعه دیپلماسی فرهنگی معاصر می‌پردازد. برای این منظور، ابتدا با رویکرد توصیفی-تحلیلی، به تعریف دیپلماسی فرهنگی و کارکردهای آن پرداخته و سپس، اهمیت میراث فرهنگی ایران در این زمینه ارزیابی می‌شود. در نهایت، نقش موزه‌ها در بازنمایی میراث فرهنگی و تقویت دیپلماسی فرهنگی تحلیل شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که بین عملکرد موزه‌ها در دو رویکرد دیپلماسی فرهنگی سنتی و نوین تمایز وجود دارد. در رویکرد سنتی، سیاست موزه‌ها بر تفاوت‌ها، انگیزه‌های استعماری، روابط نامتقارن قدرت و نمایش برتری خود نسبت به دیگری استوار بود؛ اما در رویکرد نوین، موزه‌ها به مثابه میانجی به نقاط تلاقی و تعامل بین‌فرهنگ‌ها تمایل نشان می‌دهند و بر مشابهت‌ها و پیوستگی‌های فرهنگی تمرکز دارند. نتایج این تحقیق می‌تواند به بهبود سیاست‌های فرهنگی و دیپلماتیک از طریق استفاده مؤثر از ظرفیت‌های میراث فرهنگی ایران و موزه‌ها کمک کند.

https://www.isjq.ir/article_221472_1346eb6f516165e3981f99fc1350b176.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 21 4 2025 03 21 Soft Alliance: A New Model of Alliance Building in the Relations between the Islamic Republic of Iran and Iraq اتحاد نرم: الگوی نوین اتحادسازی در روابط جمهوری اسلامی ایران و عراق 121 137 221476 10.22034/isj.2025.487324.2257 FA عبدالمجید سیفی استادیار گروه علوم سیاسی. علوم انسانی، دانشگاه آیت الله بروجردی. بروجرد. ایران 0000-0002-0458-3595 ناصر پورحسن دانشیار گروه علوم سیاسی ، علوم انسانی، آیت الله بروجردی، بروجرد، ایران. 0000-0003-3725-930X Journal Article 2024 12 09 The relations between the Islamic Republic of Iran and Iraq during the period after the Islamic Revolution have transformed from a bloody confrontation in the eight-year war, following the fall of Saddam Hussein, into deep and multifaceted relations. This metamorphosis and paradigmatic change is a scientific issue and worthy of research. In this context, the main research question arises: what is the nature of the alliance in the relations of the Islamic Republic of Iran with Iraq in the post-Saddam era? The findings of the article indicate that the relations between the Islamic Republic of Iran and Iraq after Saddam have been based on a soft alliance. This alliance was created with the aim of countering a range of emerging threats and was not necessarily aimed at countering the hard and classical threats of a specific country. The soft alliance is institutionalized based on the multilateral commonalities of the two countries in various political, economic, and cultural fields, and at different sub-national and national layers between the two countries. The raw data in this article were collected using library methods and credible sources and processed analytically with a descriptive-analytical approach. روابط جمهوری اسلامی ایران و عراق طی دوران پس از انقلاب اسلامی، از تقابل خونین در جنگ هشت ساله، پس از سقوط صدام حسین، به روابطی عمیق و چندجانبه متحول شده است. این دگردیسی و تغییر پارادایمیک، مساله‌ای علمی و بایسته پژوهش است. در این راستا پرسش اصلی پژوهش مطرح می شود که ماهیت اتحاد در روابط جمهوری اسلامی ایران با عراق در دوره پساصدام چگونه است ؟ یافته‌ های مقاله نشان می‌دهد که روابط جمهوری اسلامی ایران و عراق پساصدام، مبتنی بر اتحاد نرم بوده است. این اتحاد، با هدف مقابله با طیفی تهدیدات نوپدید، ایجاد شده و الزاما برای مقابله با تهدیدات سخت افزاری و کلاسیک یک کشور خاص نبوده است. اتحاد نرم بر مبنای اشتراکات چندجانبه دو کشور، در حوزه‌های گوناگون سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و در لایه‌های مختلفی فروملی و ملی در بین دو کشور، نهادینه شده است. داده‌های خام در این مقاله با روش کتابخانه‌ای و استفاده از منابع معتبر گردآوری و با روش تحلیلی با رویکرد توصیفی-تحلیلی پردازش شده است.

https://www.isjq.ir/article_221476_eba85d16e7fce2f92f84ac0624b203b0.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 21 4 2025 03 21 The Position of Artificial Intelligence in International Public Diplomacy جایگاه هوش مصنوعی در دیپلماسی عمومی بین المللی 139 163 221501 10.22034/isj.2025.398581.2016 FA یونس مسعودیان گروه روابط بین‌الملل، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران. 0009-0008-7988-0456 قاسم ترابی استاد روابط بین‌الملل، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران. 0000-0002-5359-9390 Journal Article 2024 06 28 With the advancement of technology in the contemporary era and the emergence of artificial intelligence (AI), most disciplines have leveraged this scientific leap as a driving force for further progress. Political science and international relations are no exception, and they must inevitably adapt to using such technologies. AI can assist diplomats in decision-making by providing them with solutions, thereby fostering progress in their decision-making. This research explores how AI can assist diplomats in international public diplomacy. It aims to develop a strategy that can help optimally utilize this technology in international and even domestic diplomacy. A descriptive-analytical approach was employed, and the research methodology involved library- and internet-based search. The theoretical framework was grounded in AI, as it enhances the precision of the research process. The current study concludes that AI can both serve humanity and pose a threat to it in the realms of public and international diplomacy, depending on its application and the attitude adopted toward it. با پیشرفت فناوری در عصر حاضر و ظهور پدیده ای نوین به نام هوش مصنوعی، اکثر علوم از این جهش علمی استفاده کرده و از آن به عنوان موتور محرکی برای پیشرفت هرچه بیشتر خود بهره گرفته‌اند. علوم سیاسی و روابط بین الملل نیز از این قاعده مستثنی نبوده و قطعا باید خود را به بهره گیری از چنین فناوری هایی عادت دهند. استفاده از هوش مصنوعی می تواند با ارائه راهکارهایی به دیپلمات ها، آن ها را در فرآیند تصمیم گیری کمک نموده و پیشرفت در تصمیم گیری‌ها را برای این افراد به ارمغان آورد. پژوهش پیش‌رو برآن است تا به این سوال پاسخ دهد که هوش مصنوعی چگونه می‌تواند در عرصه دیپلماسیِ عمومیِ بین المللی به دیپلمات ها کمک نماید؟ هدف در این مقاله نیز دست یابی به راه کاری است تا بتوان از این فناوری بیش از گذشته در امور دیپلماسی بین المللی و حتی داخلی به بهترین شکل بهره برد. در نهایت پژوهش حاضر به این نتیجه دست‌یافته است که هوش مصنوعی می‌تواند در دیپلماسی عمومی و بین المللی، باتوجه به نوع نگاه و استفاده از آن، هم در خدمت انسان باشد و هم بر علیه انسان. لازم به ذکر است این مقاله با روش تحلیلی-توصیفی ، بر پایه کتابخانه‌ای - اینترنتی تهیه و تدوین شده است. چهارچوب نظری تالیف نیز بر پایه‌ی هوش مصنوعی بیان شده است چراکه این اقدام فرآیند روند تحقیق را دقیق‌تر خواهد کرد.

https://www.isjq.ir/article_221501_d61aced9dc0cc18aef539971985558a1.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 21 4 2025 03 21 The Novel and World Peace: The Contributions of a Literary Genre رمان و صلح جهانی: یاری گریهای یک ژانر ادبی 165 180 221458 10.22034/isj.2025.380496.2296 FA منصور انصاری استادیار و مدیر گروه اندیشه سیاسی در اسلام پژوهشکده امام خمینی (ره) و انقلاب اسلامی. 0000-0001-9664-6452 Journal Article 2024 10 10 Kant, in *Perpetual Peace*, argued that global peace must become an achievable goal; otherwise, human affairs will remain in disorder, and morality and human rights will not be fully realized. However, he and many later philosophers acknowledged the immense challenges of attaining such an aspiration. World peace resembles Camus' Sisyphus, who endlessly rolls a boulder uphill—an arduous yet essential task.Peace is more than political institutions; it is a cultural mindset, a way of seeing global issues. It is nurtured through culture and art, whose long-term influence shapes societies. This study explores how the novel, as a literary genre, fosters a mindset of peace, particularly world peace. By its nature, the novel is a genre of dialogue, openness, and empathy. Drawing on Mikhail Bakhtin’s literary theory, this research argues that the novel encourages pluralism and understanding, essential for peacebuilding Through its descriptive-explanatory approach, the study demonstrates that literature—especially the novel—creates spaces for diverse voices, promoting tolerance and coexistence. In this way, novels serve not only as artistic expressions but also as catalysts for a culture of peace. کانت در رساله مشهورش با عنوان صلح جاویدان، بر این باور بود تا صلح در سطح جهانی به هدفی دست‌یافتنی مبدل نشود، نه تنها کار بشر رو به سامان نمی‌گذارد بلکه حتی اخلاق و حقوق بشری تحقق کامل نخواهد یافت؛ با این همه، خود کانت و بسیاری دیگر از فیلسوفان بعد از او، باور داشتند که چنین خواست و آرزوی بلندی به سادگی شدنی نیست و راه بسیار صعب و دشواری در پیش است. وانگهی، به زعم بسیاری، صلح جهانی صرفا شکل‌گیری ترتیبات و نهادهای اجتماعی یا سیاسی نیست، بلکه بیشتر از اینها، نوعی فرهنگ و شیوه‌زیست و شیوه نگرش به مسائل و مشکلات جهانی است؛ در واقع نوعی هستی‌شناسی به انسان و مسائل آن است. به این معنا، صلح بیش از هر چیز دیگری از فرهنگ و هنر تغذیه می‌کند. و البته فرهنگ و هنر شبیه همان تلاش‌های گام به گامی هستند که در زمانی بلند و دراز می‌توان تاثیرات آنها را دید.سوال پژوهش حاضر این است که رمان به عنوان یکی از ژانرهای ادبی چه کمکی می‌تواند به شکل‌گیری و تداوم ذهنیت صلح به طور کلی، و صلح جهانی به طور خاص، انجام دهد؟ در پاسخ باید گفت که رمان به دلیل ویژگی‌هایش اساسا ژانر ادبی صلح است. با استفاده از نظریه ادبی میخائیل باختین، تلاش می‌کنیم تا نشان دهیم که رمان به مثابه یک ژانر، در ذات خودش، گفتگویی، گشوده، باز، همدلانه، دیگرپذیر.... است؛ روش این پژوهش توصیفی و تبیینی است.

https://www.isjq.ir/article_221458_5875aeb36d9fece545ff1d5e0b93aed6.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 21 4 2025 03 21 Modifying Charles Doran’s Power Cycle Theory: A Case Study of the United States تعدیل نظریه سیکل قدرت چارلز دوران: مطالعه موردی ایالات متحده آمریکا 181 201 212966 10.22034/isj.2025.458433.2176 FA سیده زهرا موسوی گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران 0009-0000-1656-7739 رضا جلالی استاد گروه روابط بین الملل، واحدتهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران ایران 0000-0002-0476-1400 علی محمدزاده استادیار گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران 0000-0001-8378-184X امیر هوشنگ میرکوشش استادیار گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران Journal Article 2024 07 02 This paper aims to examine and modify Charles Doran’s Power Cycle Theory by analyzing the impacts of emerging technologies on the international order and shifts in power. The main research question is: What are the new indicators for modifying the Power Cycle Theory, and how do these indicators affect the international order? The research hypothesis posits that emerging technologies, especially in the fields of artificial intelligence and communications, have the potential to significantly alter global power cycles and either reinforce or weaken the dominance of major powers. The theoretical framework of the paper is based on Doran’s Power Cycle Theory, which, by drawing on human biorhythm, analyzes power cycles in the international system and introduces new indicators. The research methodology is explanatory-analytical, involving the examination of data and historical trends to present a new model that evaluates the role of emerging technologies in transforming the international order and sustaining power. The results indicate that emerging technologies not only have the potential to cause fundamental changes in the global power structure but also make it increasingly necessary to revisit traditional theories of power and international order. Additionally, the study faces limitations such as the difficulty in accurately predicting the long-term impacts of technologies and the lack of access to some reliable data. Future research is suggested to focus on hybrid models that consider not only material and technological factors but also norms, culture, and beliefs to provide a more comprehensive picture of the future international order. این مقاله با هدف بررسی و تعدیل نظریه سیکل قدرت چارلز دوران، به تحلیل تأثیرات فناوری‌های نوین بر نظم بین‌الملل و تغییرات قدرت می‌پردازد. سوال اصلی پژوهش این است که شاخص‌های جدید جهت تعدیل نظریه سیکل قدرت کدامند و این شاخص‌ها چه تأثیری بر نظم بین‌الملل دارند؟ فرضیه پژوهش بیان می‌دارد که فناوری‌های نوظهور، به‌ویژه در حوزه‌های هوش مصنوعی و ارتباطات، قادرند به‌طور معناداری سیکل‌های قدرت را در سطح جهانی تغییر دهند و برتری قدرت‌های بزرگ را تقویت یا تضعیف کنند. در این راستا، چارچوب نظری مقاله مبتنی بر نظریه سیکل قدرت دوران است که با الگو گرفتن از بایوریتم انسانی، به تحلیل سیکل‌های قدرت در نظام بین‌الملل پرداخته و شاخص‌های جدیدی را به آن اضافه می‌کند. روش تحقیق این پژوهش از نوع تبیینی-تحلیلی بوده و با بررسی داده‌ها و روندهای تاریخی، الگوی جدیدی را ارائه می‌دهد که نقش فناوری‌های نوین را در تحول نظم بین‌الملل و پایداری قدرت‌ها مورد ارزیابی قرار می‌دهد. نتایج و یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که فناوری‌های نوظهور نه‌تنها می‌توانند به تغییرات اساسی در ساختار قدرت جهانی منجر شوند، بلکه نیاز به بازنگری در نظریه‌های سنتی قدرت و نظم بین‌الملل را بیش از پیش ضروری می‌سازند. همچنین، این مطالعه محدودیت‌هایی نظیر دشواری در پیش‌بینی دقیق تأثیرات بلندمدت فناوری‌ها و عدم دسترسی به برخی داده‌های معتبر را دارد. پیشنهاد می‌شود که پژوهش‌های آتی بر روی مدل‌های ترکیبی متمرکز شوند که علاوه بر عوامل مادی و فناورانه، به نقش هنجارها، فرهنگ و عقاید نیز توجه کنند تا بتوانند تصویری جامع‌تر از آینده نظم بین‌الملل ارائه دهند.

https://www.isjq.ir/article_212966_040bcd66510a11ef34264f0632637d43.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 21 4 2025 03 21 The Pendulum Policies of US Asian Allies Toward China: The Case of the Huawei Crisis سیاست آونگی متحدین آسیایی آمریکا در قبال چین با تاکید بر بحران هواوی 203 223 221452 10.22034/isj.2025.451616.2161 FA صدیقه آذین دانشجوی دکتری روابط بین الملل دانشگاه گیلان 0009-0005-0314-9470 مهدی هدایتی شهیدانی دانشیار روابط بین‌الملل، دانشگاه گیلان 0000-0002-5145-8885 احمد جانسیز دانشیار علوم سیاسی و روابط بین الملل دانشگاه گیلان 0000-0002-1848-2023 Journal Article 2024 06 05 In the post-Cold War era, no US competitor or ally achieved 60% of its GDP – except for China. This significant economic milestone and fundamental national differences between China and the United States marked the gradual deterioration of Sino-US relations, beginning during the Obama administration. Under the Trump and Biden administrations, trade competition escalated into a full-fledged technological rivalry. This study sought to address two central questions: why has the US initiated a tech war against China, with the banning of Huawei as a focal point, and how have Washington’s Asian allies (South Korea, Japan, and Australia) responded? Employing a descriptive-analytical approach, the analysis relied on extensive library and documentary research. Accordingly, the hypothesis was that given the US decision-makers’ determination to maintain its global hegemony in technology, the White House tech war with China is driven by two vital reasons: 1. preserving technical, economic, and military leadership in artificial intelligence (AI) and 2. restricting Beijing’s influence in global technological markets by fostering deeper cooperation with its allies. The study revealed that the responses of these three Asian allies of the US align with Washington’s broader strategic objectives toward China, particularly in sanctioning Huawei. پس از جنگ سرد، هیچ یک از رقبا یا حتی متحدان آمریکا به جز چین به 60 درصد تولید ناخالص داخلی این کشور نرسیدند. با این وصف و به دلیل ماهیت اساسی متفاوت ملی چین و ایالات‌متحده، روابط چین و آمریکا از زمان دولت اوباما به تدریج تیره شده و از رقابت تجاری به رقابت تکنولوژیک و فناورانه در دوران ترامپ و بایدن تبدیل شده است. بنابراین پژوهش حاضر در صدد پاسخ‌ به این پرسش است که چرا آمریکا جنگ فناوری علیه چین با محوریت ممنوعیت شرکت هواوی را آغاز کرده و واکنش متحدان آسیایی واشنگتن (کره‌جنوبی- ژاپن و استرالیا) در قبال این جنگ چگونه بوده است؟ در پاسخ با بهره‌گیری از جنبه توصیفی- تحلیلی و با استفاده از داده‌های کتابخانه‌ای و اسنادی این فرضیات مطرح می‌شود که با توجه به تمایل تصمیم‌گیرندگان آمریکایی برای حفظ هژمونی جهانی ایالات‌متحده در حوزه فناوری، دو دلیل حیاتی کاخ سفید در جنگ فناورانه علیه چین: 1- حفظ رهبری فنی، اقتصادی و نظامی در حوزه هوش مصنوعی؛ 2- محدود کردن نفوذ پکن در بازار فناوری از طریق تعمیق همکاری با متحدان آن است. براساس داده‎ها در این مسیر واکنش سه کشور متحد آسیایی ایالات‌متحده همراهی با سیاست‌های این کشور در قبال چین و تحریم هواوی بوده است.

https://www.isjq.ir/article_221452_031c00e0939c2233da9e565851e4d3a3.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 21 4 2025 03 21 The Role of Indian Leaders’ Perception in the Political-Economic Development in India and its Impact on the Country’s Foreign Policy نقش ادراک رهبران در تحولات اقتصادی- سیاسی هند و تأثیرش بر سیاست خارجی این کشور 225 241 221479 10.22034/isj.2025.463828.2189 FA مجیدرضا مومنی دانشیار گروه روابط بین الملل دانشگاه علامه طباطبایی 0000-0003-1544-9217 سید اکبر سجادی دانش‌آموخته دکتری روابط بین‌الملل دانشگاه علامه طباطبایی. 0009-0008-9811-8977 Journal Article 2024 08 03 India, one of the emerging economic powers, has experienced significant growth in the last few decades. In 1991, this country started organizing the political economy, which today is recognized as a growing economic power in the international arena. The purpose of this research is to examine the trends governing the political economy of India, focusing on the perceived role of the country's leaders. Therefore, this research tries to address the basic question of what effect did the perception of Indian leaders have on the political economy and subsequently the foreign policy of this country? In response to this question, the hypothesis is raised that the leaders of India, based on their perception of the unfavorable domestic economic conditions and the order governing the international system, by reorganizing the economic-political structure in line with economic-commercial interests, play an important role in politics. They have had an interactive foreign policy and aligned with the international order. In this research, it has been tried to use the method of sample research and trend analysis with an explanatory approach in data analysis. The findings of the research show that with the rise of the leaders after Nehru with a pragmatic approach that was based on their realistic understanding of India's poor economic situation, the new economic and political structure of India was formed, and after that the politics India's foreign policy has changed from idealism and non-commitment to pragmatic foreign policy and convergence with the structure of the international system. هند از قدرت‌های نوظهور اقتصادی، رشد و توسعه چشم‌گیری را در چند دهه اخیر تجربه نموده است. این کشور با شروع اصلاحات اقتصادی در سال 1991، دست به سامان‌دهی اقتصاد سیاسی زد که امروز به عنوان یک قدرت اقتصادی رو به رشد، در عرصه بین‌المللی شناخته می‌شود. در این راستا، هدف این پژوهش، بررسی روندهای حاکم بر اقتصاد سیاسی کشورهند با تمرکز بر نقش ادراک رهبران این کشور می‌باشد. از این روی، این پژوهش سعی دارد به این سوال اساسی بپردازد،که ادراک رهبران هند چه تأثیری بر اقتصاد سیاسی و متعاقبا سیاست‌خارجی این کشور داشته است؟ یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که رهبران هند بر اساس ادراک خود از شرایط نامناسب اقتصادی داخلی این کشور و نظم حاکم بر نظام بین‌الملل با سامان‌دهی مجدد ساختار اقتصادی- سیاسی در راستای منافع اقتصادی- تجاری، نقش مهم در سیاست‌خارجی تعامل‌گرا و همسو با نظم بین‌المللی داشته اند. در این تحقیق، سعی شده است از روش نمونه‌پژوهی و تحلیل روند با رویکرد تبینی در تحلیل داده‌ها استفاده شود. نتیجه کلی پژوهش نشان می‌دهد که با روی کار آمدن رهبران بعد از نهرو با رویکرد عملگرایانه که مبتنی بر درک واقع‌بینانه آنان از وضعیت نامناسب اقتصادی هند بوده است، دست به اصلاحات اقتصادی می‌زنند و در تعامل با نظم حاکم براقتصاد بین‌الملل ساختار نوین اقتصادی سیاسی هند را شکل می‌دهد و در پی آن سیاست‌خارجی هند نیز از آرمان‌گرایی و عدم تعهد به سیاست‌خارجی عمل‌گرا و همگرایی با ساختار نظام بین‌الملل تغییر جهت یافته است. واژگان کلیدی: هند، اقتصاد سیاسی، رهبران هند، سیاست خارجی.

https://www.isjq.ir/article_221479_c800c206b87a36d9391093e575074983.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 21 4 2025 03 21 A Comparative Study of Perspectives on Developmental Foreign Policy مطالعه مقایسه‌ای آرای معطوف به سیاست‌خارجی توسعه‌گرا 243 271 221500 10.22034/isj.2025.500936.2286 FA سیدامیرسینا نورانی گروه علوم سیاسی و روابط بین‌الملل، واحد علوم و تحقیقات، دانشکاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0002-2789-6594 سید اصغر کیوان حسینی استاد گروه روابط بین‌الملل، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. 0000-0001-7926-0558 مهدی ذاکریان دانشیار گروه علوم سیاسی و روابط بین‌الملل، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0002-4719-6691 Journal Article 2024 09 06 A fundamental challenge in foreign policy is transforming diplomacy into a tool for achieving economic development goals. This raises the question of the relationship between economic development models and foreign policy orientation as developmental foreign policy, and whether a fixed set of strategies exists for this approach or if they vary by a country’s conditions and characteristics. Accordingly, the primary research question is: What common strategic criteria can be identified within perspectives on developmental foreign policy? The hypothesis posits that within theories of developmental foreign policy, "institutional coordination" and "government-private sector interaction" emerge as shared focal points, alongside "active economic diplomacy and resource mobilization," "the presence of a guiding institution and focus on centralized decision-making structures," and "precise self-awareness and definition of national interests," which exhibit the highest frequency and thus hold significant importance. Employing a qualitative-interpretive method and quantitative content analysis, this study describes and interprets key indicators of foreign policy patterns and strategies that foster economic development. The research aims to identify and analyze both common and unique strategies in developmental foreign policy and assess their potential to significantly impact a country’s economic development. Findings reveal that, beyond shared strategies, approaches such as "financial governance," "public diplomacy," and "flexibility and decentralization" complement core strategies by enhancing self-sufficiency, soft power, and adaptability to global conditions, thereby accelerating sustainable development. چالشی اساسی در سیاست‌خارجی، تبدیل دیپلماسی به ابزاری برای تحقق اهداف توسعه اقتصادی است. لذا این مسئله مطرح می‌شود که چه رابطه‌ای میان الگوهای توسعه‌اقتصادی و جهت‌گیری سیاست‌خارجی به‌عنوان سیاست‌خارجی توسعه‌گرا است و آیا مجموعه‌ای از راهبردهای ثابت برای این نوع سیاست‌خارجی وجود دارد یا این راهبردها بسته به شرایط و ویژگی‌های هر کشور متفاوتند. بر این اساس سوال اصلی پژوهش این است که در چارچوب آراء معطوف به سیاست‌خارجی توسعه‌گرا، کدام معیارهای راهبردی مشترک قابل شناسایی است؟ فرضیه این است که در چارچوب نظریه‌های مربوط به سیاست‌خارجی توسعه‌گرا، دو معیار راهبردی «هماهنگی نهادی» و «تعامل دولت با بخش‌خصوصی» به فصل مشترک آراء مزبور تبدیل شده‌ و در کنار آن‌ها «دیپلماسی اقتصادی فعال و بسیج منابع»، «وجود نهاد هدایتگر و تمرکز بر ساختارهای متمرکز تصمیم‌گیری» و «شناخت دقیق از خود و تعریف منافع‌ملی» دارای بیشترین تکرار هستند و به این دلیل از اهمیت بالایی برخوردارند. در این تحقیق، با استفاده از روش کیفی-تفسیری و تکنیک تحلیل محتوی کمی، به توصیف و تفسیر شاخص‌های کلیدی الگوها و راهبردهای سیاست‌خارجی پرداخته شده‌است که منجر به توسعه اقتصادی می‌شوند. هدف این پژوهش شناسایی و تحلیل راهبردهای مشترک و منحصر به فرد در سیاست‌خارجی توسعه‌گرا و ارزیابی آن‌ها است که می‌توانند بر توسعه اقتصادی یک کشور تأثیر بسزایی داشته یاشند. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهند که در کنار راهبردهای مشترک، راهبردهایی مانند «حکمرانی مالی»، «دیپلماسی‌عمومی» و «انعطاف‌پذیری و تمرکززدایی» با تقویت خودکفایی، قدرت نرم و سازگاری با شرایط جهانی، مکمل راهبردهای مشترک‌اند و توسعه پایدار را تسریع می‌کنند.

https://www.isjq.ir/article_221500_9a522c7ed15bbc67a7efcab96698aafd.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 21 4 2025 03 21 The Position of Saudi Arabia in the Strategic Competition between China and the United States in the Middle East جایگاه عربستان سعودی در رقابت استراتژیک چین و آمریکا در خاورمیانه 273 297 221448 10.22034/isj.2025.484592.2244 FA محمدرضا حاتموند گروه روابط بین‌الملل، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0009-0001-9815-2584 رحمت حاجی‌مینه دانشیار روابط بین‌الملل، گروه حقوق، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0002-1225-9541 نوذر شفیعی دانشیار گروه مطالعات منطقه‌ای، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0001-7747-6697 Journal Article 2024 11 13 In recent years, the competition between China and the United States has expanded into various domains and regions, reshaping their bilateral relations. In this context, the central issue of this article is that the concept of “strategic competition” has come to define their rivalry, primarily due to the United States' inability to contain China. In fact, China's growing presence in the Middle East has made its containment one of the United States' primary concerns. Accordingly, the main question of this article is: What is Saudi Arabia's position in the strategic competition between China and the United States? Based on a qualitative methodology and a descriptive-explanatory approach within the framework of structural realism, the core hypothesis is that Saudi Arabia, as an influential regional actor with significant geostrategic and geoeconomic capacities, as well as the ability to align surrounding actors (particularly through the Persian Gulf Cooperation Council), holds a crucial position in the strategic competition between China and the United States in the Middle East. The findings of this study indicate that the primary objective of both powers in this strategic competition is to expand their political influence and increase their role in key strategic regions, including the Middle East, in order to shift the balance of power in their favor. In this context, China is actively establishing strategic relations with U.S. allies in the region and expanding its partnerships—one of the most significant of which is its growing engagement with Saudi Arabia. در سال‌های اخیر رقابت چین و آمریکا به حوزه‌ها و مناطق متنوعی گسترش یافته و شکل دیگری به روابط ‌این دو کشور داده است. در این راستا مسئله کلی مقاله آن است که در حال حاضر عنصری به نام «رقابت استراتژیک» به رقابت میان این دو نظم بخشیده که مهم‌ترین علت آن عدم توانایی آمریکا در مهار چین است. درواقع گسترش حضور چین در منطقه خاورمیانه موجب شده است تا مهار این کشور به یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های آمریکا تبدیل شود. در همین راستا سؤال‌ اصلی مقاله این است که عربستان سعودی در رقابت استراتژیک میان چین و آمریکا چه جایگاهی دارد؟ براساس روش‌شناسی کیفی و رویکرد توصیفی - تبیینی از منظر چارچوب نظری «واقع‌گرایی ساختاری»، فرضیه اصلی این است که عربستان سعودی به‌عنوان یک بازیگر تأثیرگذار منطقه ای با ظرفیت‌های ژئواستراتژیک و ژئواکونومیک و توانمندی همراه سازی بازیگران پیرامونی (شورای همکاری خلیج‌فارس) جایگاه مهمی را در رقابت استراتژیک چین و آمریکا در منطقه خاورمیانه دارد. یافته های پژوهش نشان دهنده آن است که اولویت اصلی این دو کشور در رقابت استراتژیک، گسترش نفوذ سیاسی و افزایش نقش‌آفرینی در مناطق استراتژیک از جمله خاورمیانه در راستای تغییر موازنه به سود خود بوده است. در همین راستا چین در حال برقراری روابط استراتژیک با متحدین آمریکا در منطقه و یارگیری می‌باشدکه یکی از این کشورها عربستان سعودی‌ است.

https://www.isjq.ir/article_221448_72231e63433433e1552100914d74bebe.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 21 4 2025 03 21 The Analysis of the Changing Nature of Diplomacy in the Light of Metaverse Expansion تحلیل ماهیت متحول دیپلماسی در پرتو گسترش متاورس 299 323 213423 10.22034/isj.2025.466342.2195 FA فرشته بهرامی پور گروه علوم سیاسی، دانشکده اقتصاد و علوم اداری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-4927-0509 علی امیدی دانشیار گروه علوم سیاسی، دانشکده اقتصاد و علوم اداری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-1882-0456 قدرت احمدیان دانشیار گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران 0000-0003-4632-6818 Journal Article 2024 08 23 The digital revolution has significantly impacted global politics, including international negotiations and diplomacy— traditionally regarded as highly conservative within human affairs. These domains must adapt to the emerging realities of digital life. The metaverse, as the fourth generation of the web, is still in its early stages, yet is already transforming the nature of diplomacy and diplomatic processes. This study explores the future transformations that diplomacy may encounter within the metaverse environment as well as the opportunities and challenges it presents for diplomacy. Drawing upon a technological instrumentalism framework and employing descriptive-analytical methodology with desk study and online sources, the findings demonstrate that the expansion of the metaverse worldwide leads to a reduction in the costs of diplomatic activities, resolution of disputes over negotiation locations, continuity of diplomatic processes in times of crisis, environmental benefits through reduced pollution, increased roles for multiple actors in diplomatic processes, enhanced cultural diplomacy, and the overcoming of language barriers. Nevertheless, the metaverse also poses significant challenges in areas such as security, privacy, and the proliferation of misinformation, thereby affecting the future of diplomacy. انقلاب دیجیتال، تأثیر قابل‌توجهی بر سیاست جهانی ازجمله رویه مذاکرات بین‌المللی و دیپلماسی دارد که به‌عنوان حوزه‌های بسیار محافظه‌کارانه فعالیت‌های انسانی، باید با شرایط جدید واقعیت دیجیتال سازگار شوند. متاورس، چهارمین نسل وب است که در مراحل آغازین خود قرار دارد اما در حال تغییر ماهیت دیپلماسی و فرایندهای دیپلماتیک است. سؤال اصلی پژوهش حاضر این است که آینده دیپلماسی در فضای متاورس با چه تحولاتی روبرو می‌شود و متاورس چه فرصت‌ها و چالش‌هایی برای عرصه دیپلماسی به وجود می‌آورد. برای پاسخ به این سؤال از چارچوب ابزارگرایی فناوری و روش توصیفی- تحلیلی و منابع کتابخانه‌ای و اینترنتی استفاده می‌شود. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد، گسترش متاورس در جهان، باعث کاهش هزینه‌های فعالیت های دیپلماتیک، رفع اختلافات درباره مکان مذاکره، تداوم روندهای دیپلماتیک در زمان بحران، کاهش آلودگی‌های زیست‌محیطی، افزایش نقش بازیگران متعدد در فرایندهای دیپلماتیک، تقویت دیپلماسی فرهنگی و غلبه بر موانع زبانی می‌شود. متاورس درعین‌حال چالش‌هایی را به‌ویژه در حوزه امنیت، حریم خصوصی و گسترش اطلاعات نادرست متوجه دیپلماسی می‌کند.

https://www.isjq.ir/article_213423_54fb870586efb7f6aa6f92f047efcacd.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 21 4 2025 03 21 Transit Passage of Landlocked Countries from the Perspective of International Law of Seas عبور ترانزیتیی کشورهای محصور در خشکی از منظر حقوق بین‌ الملل دریاها 325 340 203326 10.22034/isj.2024.421465.2085 FA منوچهر صفری دانشجوی‌ دکتری‌ گروه‌ حقوق ‌بین‌الملل‌ عمومی، واحد امارات، دانشگاه‌ آزاداسلامی، دبی، امارات‌ متحده ‌عربی. 0009-0007-4559-1018 عاطفه امینی نیا استادیار گروه‌ حقوق،‌ واحد تهران‌ مرکز، دانشگاه‌ آزاد اسلامی‌ تهران، ‌ایران‌. 0000-0002-0298-9997 مجتبی نظیف استادیار گروه‌ حقوق، واحد تهران‌ جنوب، دانشگاه‌ آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0002-9157-3941 Journal Article 2023 12 03 Landlocked countries face various obstacles for their international trade by sea due to the fact that they have no sea coast. And they are dependent on one or more coastal countries through transit for their commercial transactions. This business method has led to an increase in business costs, and this situation becomes worse when a transit country wants to prohibit or limit this access according to Article 125 of the Convention on the Law of the Sea. This descriptive-analytical article examines the maritime rights of landlocked countries for trade and tries to answer the question, what is the transit of landlocked countries for trade by sea? According to the international documents, this article concludes that the right of access provided in the international documents under the title of transit passage is actually an "imperfect" right of access and suggests that based on the principle accepted as the common heritage of humanity, the right of access to the sea should be recognized as a legal right. Such right cannot be denied or limited unless it creates a real and verifiable security risk for a transit country. کشورهای محصور درخشکی ‌به ‌این‌ علت‌ که‌هیچ ساحل‌دریایی‌ندارند باموانع‌ مختلفی برای تجارت بین‌المللی‌ خود از طریق‌دریا مواجه‌ و برای‌ انجام‌ مبادلات‌ تجاری‌ خود وابسته به یک یا چند کشور ساحلی ‌از‌ طریق‌ ترانزیت‌ می‌باشند. این‌ روش‌ تجارت منتهی ‌به افزایش هزینه‌های ‌تجاری‌ شده واین وضعیت ‌زمانی‌ بدتر می‌شود که‌ یک‌ کشور ترانزیتی ‌بخواهد وفق‌ ماده 125 کنوانسیون حقوق دریاها این ‌دسترسی ‌را ممنوع‌ یا محدودکند. این‌مقاله ‌باروش‌توصیفی ‌تحلیلی‌‌ به ‌‌بررسی‌ حقوق‌ دریایی‌کشورها محصور درخشکی برای‌ تجارت پرداخته و درصدد پاسخگویی ‌به ‌این‌سوال ‌است ‌که عبور ترانزیتی ‌کشورهای محصور در خشکی برای تجارت از طریق دریا چگونه است؟ این مقاله با توجه به اسناد بین‌المللی چنین نتیجه‌گیری می‌کندکه ‌حق دسترسی ‌پیش‌بینی شده ‌در اسناد بین‌المللی‌ تحت عنوان عبور ترانزیتی در واقع یک ‌حق‌ دسترسی «ناقص» است و پیشنهاد می‌کند بر اساس ‌اصل‌ آمره ‌پذیرفته شده تحت عنوان میراث مشترک بشریت ‌باید حق دسترسی ‌به دریا برای ‌کشورهای‌ محصور در خشکی به‌عنوان یک حق قانونی ‌به ‌رسمیت ‌شناخته شود. چنین حقی ‌نمی‌تواند رد یا محدود شود، مگر اینکه یک خطر امنیتی واقعی و قابل تأیید برای یک کشور ترانزیت ایجاد کند.

https://www.isjq.ir/article_203326_13d758493064f85b0055f5fc7b8feae5.pdf