مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 13 4 2017 04 21 The Politics of Apology:Comfort Women within the context of regional complexities سیاست عذرخواهی:زنان در چارچوب پیچیدگی‌های منطقه‌ای 1 20 91108 FA اوجانگ کیم دانشکده حقوق و علوم سیاسی ، دانشگاه تهران، تهران،ایران ابراهیم متقی دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران،تهران،ایران 0000-0002-2458-7999 Journal Article 2017 01 29 The Japanese government established the well-organized comfort system served by women during the Japanese colonial period, in which about 200,000 women were both physically and mentally abused by Japanese soldiers. In a bid to solve the “Comfort Women” issue between the victims (comfort women) and offenders (the Japanese government) during World War II, several justice mechanisms such as trial, tribunal, reparation programs, and resolution have been applied with no fruitful results. In addition, the Japanese government has never given a formal apology accompanied by a descent compensation through the public fund, despite the acknowledgment of wrongdoing by Japanese officers. The research question of this paper is about what makes the Japanese government refuse to offer a formal apology to comfort women for war crimes committed during World War II.This paper investigates the three factors discouraging the politics of apology. Those factors include state-led ideology, cultural, and geopolitical elements, which are deeply rooted in the regional politics in East Asia. East Asian countries share similar requisites, which are conducive to the development of the regional politics. The paper shows the politics of apology in Japan’s “Comfort Women” case reinterpreted within the regional context of structural, social, and geopolitical complexities unsuitable to reconciliation. دولت ژاپن در طول دوران استعمارگری خود سیستمی غیراخلاقی را تاسیس کرد که زنان در آن برای سوءاستفاده‌های جنسی به خدمت گرفته می‌شدند. در نتیجه آن، حدود ۲۰۰،۰۰۰ زن مورد آزار سربازان ژاپنی قرار گرفتند. در تلاش برای حل مسئله بین قربانیان و متخلفان در طول جنگ جهانی دوم، راهکارهای عدالت‌خواهان‌های‌همچون‌ برگزاری نشست‌های مشترک حل و فصل، شکایت در دادگاه‌ها و جبران غرامت بدون حصول نتایج ملموسی‌پیشنهاد شده است. با این وجود، دولت ژاپن به رغم اذعان نظامیان خود به جنایات منتسب، حاضر به عذرخواهی رسمی همراه با تخصیص یک صندوق مالی دولتی برای تاوان نشده است. پرسش پژوهشی این مقاله آن است که چرا دولت ژاپن حاضر به پوزش رسمی از این زنان و دولت‌های متبوع‌شان برای جنایات جنگی انجام داده نشده است. این مقاله سه عامل موثر اصلی در عدم عذرخواهی این کشور که عبارتند از ایدئولوژی دولتی، فرهنگ اجتماعی و عناصر سیاسی که ریشه‌ای عمیق در سیاست‌های منطقه‌ای در شرق آسیا دارند را بررسی می‌کند. همچنین، "سیاست‌های عذرخواهی" ژاپن در مورد زنان مورد تعرض را در چارچوب منطقه‌ای شامل پیچیدگی‌های ساختاری، اجتماعی و ژئوپولیتیکی که قابل مصالحه نبوده‌اند را تحقیق و ارایه می‌نماید.

https://www.isjq.ir/article_91108_da442cb1a3877a9688991ca4880bf573.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 13 4 2017 04 21 Main Drivers of Russian Military deployment in Syria دلایل اصلی استقرار نظامی روسیه در سوریه 21 38 91109 FA نیکلای کوزانوف . Journal Article 2017 01 15 Russian military deployment in Syria should not be considered as the core goal of Moscow’s diplomacy but its instrument. It is also a serious mistake to present Russian efforts in the country as the result of a game of “chicken” between Moscow and the West. Moscow is playing a different type of game that could be characterized as “geostrategic poker”, where the Assad regime is logically considered Russia’s main stake. This stake allows the Russians to influence the situation on the ground and demonstrate their importance in the international arena by positioning Moscow as one of those players without whom the Syrian question cannot be solved. By increasing military support to the Syrian government the Russian authorities simply strengthened their stake. Now they are starting to reveal their hand. The latest developments also show that Russian stance on Syria is determined by the interplay of the complex factors among which the growing security concerns are of the main importance. The Kremlin is worried that the fall of Assad will inevitably bring radical Islamists to power in Syria. This, in turn, will lead to the further destabilisation of the situation in the Middle East inevitably affecting the Muslim regions of Russia. At the same time, this does not mean that Moscow supports Bashar Assad as a person. On the contrary, the Kremlin accepts the possibility of the post-Assad Syria and Russian contacts with the Syrian opposition also demonstrate that Moscow is open to the dialogue. By September 2015, on the eve of Russia’s dramatic military moves, the Kremlin feared that Assad’s regime was on the verge of collapse. The assessment was that the existing levels of military, technological, and financial assistance by Russia to the Syrian regime would only prolong its agony and not save it. Moscow could not afford losing its stake in the Middle East. Intervention was based on a choice between a “bad” and a “very bad” scenario: either a costly military operation to support Assad, or doing nothing as his power crumbled. The Russian leadership was also motivated in part by its perception of what had happened in Libya and Iraq, where—in its view—nothing good came of the complete destruction of the old regimes. It did not want to see the same happen to Syria as, from the Kremlin point of view, this would mean the turning of Syria into another regional source of instability and jihadist threat.. استقرار نظامی روسیه در سوریه به عنوان هدف اصلی دیپلماسی مسکو نیست، بلکه به عنوان ابزار آن محسوب می‌گردد. همچنین نشان دادن تلاش‌های روسیه در کشور به عنوان نتیجه بازی "مرغ" میان مسکو و غرب یک اشتباه جدی است. مسکو در حال انجام نوع دیگری از بازی که به عنوان"ژئو استراتژیک پوکر"است، که در آن رژیم اسد به طور منطقی جایزه اصلی روسیه در نظر گرفته می‌شود. این امکان به روس‌ها اجازه‌می‌دهد تا بر وضعیت روی زمین نفوذ کنند و اهمیت خود را در عرصه بین‌المللی به عنوان یکی از بازیکنانی که بدون آنها مسئله سوریه نمی‌تواند حل شود، نشان دهند. با افزایش حمایت نظامی دولت سوریه، مقامات روسی به سادگی سرمایه خود را افزایش دادند و در حال حاضر شروع به بر ملا کردن دست خود کرده‌اند. آخرین تحولات نیز نشان می‌دهد که موضع روسیه در سوریه توسط فعل و انفعال عوامل پیچیده که در میان نگرانی‌های امنیتی‌در‌حال رشد هستند، تعیین می‌شود. کرملین نگران است که سقوط اسد به ناچار اسلام گرایان رادیکال را به قدرت در سوریه برساند. این, به نوبه خود منجر به بی‌ثباتی بیشتر اوضاع در خاورمیانه و همچنین مناطق مسلمان روسیه می‌شود. در عین حال این که مسکو از بشار اسد به عنوان یک فرد پشتیبانی نمی‌کند. در مقابل، کرملین امکان سوریه بدون اسد را می‌پذیرد و همچنین تماس روسیه با مخالفان سوریه نیز نشان می‌دهد که مسکو به امکان گفت و شنود باز است. در سپتامبر 2015، در آستانه حرکات چشمگیر نظامی روسیه کرملین در مقابل رژیم اسد که در آستانه سقوط بود، احساس ترس کرد. طبق ارزیابی‌ها، سطح موجود کمک‌های نظامی و فنی و مالی روسیه به رژیم سوریه و تنها عذاب آن را طولانی‌تر می‌کند و نمی‌تواند سوریه را نجات دهد. مسکو نمی تواند استطاعت از دست دادن سرمایه خوددر خاور میانه را ندارد. مداخله روسیه انتخابی بین بین "بد" و " بدتر" بود: یا هزینه عملیات نظامی برای حمایت از اسد را به گردن بگیرد و یا بامداخله نکردن فروپاشی قدرت اسد را نظاره کند. بخشی از این انگیزه رهبری روسیه نیز با درک آنچه که در لیبی و عراق اتفاق افتاده بود شکل گرفت که در آن نتیجه‌ای را از نابودی کامل رژیم‌های قدیمی حاصل نشده بود. روسیه نمی‌خواست نظاره‌گر چیزی شبیه این اتفاقات در سوریه باشد، و از دیدگاه کرملین، ممکن است که سوریه تبدیل به یکی دیگر از منابع منطقه‌ای بی‌ثبات و جهادی شود.

https://www.isjq.ir/article_91109_02ea66ee24d57e28534493c0c161231d.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 13 4 2017 04 21 We other Spartans: Orientalism, Occidentalism and the enemy “other” Ancient Greece and contemporary wars ما سایر اسپارتها: شرق شناسی، فراسوی، و دشمن "دیگر" 39 61 91110 FA آرشین ادیب مقدم استاد دانشگاه مطالعات مشرق‌زمین و آفریقا دانشگاه لندن و همکاری‌کننده با دانشگاه کمبریج Journal Article 2017 02 05 The article deals with enemy images in east and west and their historical invention. Connecting the reader to current controversies about “Muslim bans”, the article guides the reader through the nexus of power and knowledge with a particular emphasis on the discourse of Orientalism and Occidentalism.This type of discourse is retroactive, not only because of its ideological content;, it is in fact and quite directly retroactive. Above everything else, the idea that there are essential, unbridgeable differences between cultures and by extension human beings is simply false. This urge to identify us in strict opposition to others has to be resisted, firstly because it is a false polarisation and secondly because it negates the prospect of dialogue and sustainable peace. این مقاله نگاهی به تصاویر دشمنان در شرق و غرب و اختراعات تاریخی آنها دارد. با اتصال خواننده به مشکلات فعلی " منع مسلمانان"، این مقاله خواننده را از طریق رابطه قدرت و دانش با تاکید خاص بر گفتمان شرق شناسی و فراسوی راهنمایی می‌کند. این نوع گفتمان عطف به گذشته دارد، نه تنها به دلیل محتوای ایدئولوژیک آن، بلکه در واقع عطف به گذشته کاملا به‌طور مستقیم است. بالاتر از هر چیز دیگری،این ایده که تفاوت‌های نامربوط بین فرهنگ و حتی انسان‌ها وجود دارد، به سادگی غلط است. این نیاز به شناسایی ما در مخالفت با دیگران باید مقاومت شود، زیرا اولا قطب‌بندى نادرستی است، و ثانیا چون چشم‌انداز گفتگو و صلح پایدار را نفی می‌کند.

https://www.isjq.ir/article_91110_295baf52ebbe7c5ec08e9b185757ff0d.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 13 4 2017 04 21 Knowing Afghanistan:Can there be an end to the saga? شناخت افغانستان 63 76 91111 FA پیروز مجتهدزاده استاد سیاست جغرافیا و جغرافیای سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب Journal Article 2017 01 08 War on terrorism, as the motto which formed the cornerstone of global policies of former neo-conservative administration of the United States, is increasingly becoming ineffective in Afghanistan with the dreaded consequence of spilling over into Pakistan. This inevitable consequence of War on Terrorism in Afghanistan has brought the West face to face with the ‘nest of terrorism’ that CIA built in Pakistan’s so-calledmadrasasof extremist Wahhabi teachings in the first place, with the enthusiastic assistance of Nawaz Sharif’s government in Pakistan, the Al-Saud of Saudi Arabia and the Al-Nahyan of the United Arab Emirates in late 1990s. In their evil planning they found it necessary to invent a state history for Afghanistan based on former British colonial designs for the region during their geopolitics of Great Game with Russia in 19th century. They invented the Afghan state by putting together territories they severed from the veiningPersian Empire of the time. This process of state-manufacturing in Afghanistan though served the colonial purposes at the time, never proved to be working in the sense that is expected of a genuinely founded nation and nation-state. The ills of this ill-designed state will naturally disallow any remedy that is not based on a genuine state-building process in that country. To produce such a remedy Afghanistan needs to address the ills of its state-structure by pinpointing the centrifugal forces that drives various ethnicities apart and to try and find some kind of accommodation among components that makes up the state of Afghanistan. The best method to achieve this in today world of politics would probably be a genuinely designed federalism مبارزه‌ علیه تروریزم، آنگونه که به صورت سنگ زیربنای سیاست‌های جهانی دولت‌های محافظه کار ایالات متحده در آمده است، به گونه روز افزونی در افغانستان بی‌تاثیر می‌شود با نتایج هراسناکی در زمینه سرایت آن به ماورای مرزهای آن کشور، خصوصا پاکستان. این مبارزه اجتناب‌ناپذیر علیه تروریزم در افغانستان غرب را مستقیما رو در روی لانه اصلی ترورزیزم قرار داد، جایی که سی‌ای‌ای "مدرسه"‌های تعلیم دهنده وهابی‌گری تند و خشن را در آغاز کار به کمک داوطلبانه دولت (اول) نواز شریف در پاکستان بنا کرد. آل سعود عربستان و آل نهیان امارات متحده عربی دربرنامه‌های شیطانی اواخر دهه 1990خود به این نتیجه رسیدند که باید برای افغانستان یک تاریخ ملی تعریف کنند بر اساس زمینه‌های استعماری که استعمار بریتانیا در ژئوپولیتیک "بازی بزرگ" با روسیه در قرن نوزدهم فراهم آورده بود. این گونه آنها با سرهم کردن سرزمین‌های جدا کرده از امپراتوری پارس آن دوران، "کشور" افغانستان را اختراع کردند. این روند کشور سازی در افغانستان اگرچه به سود اهداف استعماری آن دوران، هرگز نتوانسته است به واقعیت مربوط به تشکیل آیکونوگرافیک مربوط به ملت سازی و کشور سازی بپیوندد. مشکلات این ساختار کشوری نا متوازن طبیعتا اجازه نمی دهد که نا به کاری‌های مربوط به پروسه سرهم کردن یک کشورعلاج شود. برای یافتن چاره این مشکلات، افغانستان نیازمند توجه به مشکلات موجود در ساختار کشوری خود است از راه شناختن نیروهای گریز از مرکزی است که اقوام مختلف را از هم دور می‌رانند و گونه‌ای از هماوردی‌ها را میان آنها بیابد که به کشور یکپارچه افغانستان معنی دهد. بهترین شیوه حصول این نتیجه در دنیای کنونی را شاید بتوان در یک سختار واقعی فدرالیته در آن کشور جست و جو کرد.

https://www.isjq.ir/article_91111_fc5435c1af5d20e5f7303ff55f2e1b41.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 13 4 2017 04 21 From the Vienna Congress of 1815 to the Vienna agreement of 2015: JCPOA a Result for World Peace از کنگره وین 1815 تا توافق وین 2015: برجام دستاوردی برای صلح جهانی 77 85 91112 FA مهدی ذاکریان دانشیار عضو هیات علمی گروه روابط بین‌الملل دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، ایران، تهران 0000-0002-4719-6691 Journal Article 2017 01 18 The history of international relations represents in vain, that the countries when faced with crises, have made many errors. Most of the decisions of countries have usually lead to huge disasters for the international community. This article utilizes the theory of the international community to acknowledge the dysfunctionality of states’ attention to spending for the wars, siege, and boycott, and torecognize JCPOA’s negotiations as a result of cooperation and power. Using force against Iraq and Afghanistan had no consequent but to help grow terrorism in the world. However, negotiations and granting a positive role to an international actor can help the state to cooperate with the international community. The result of this action would be a stable peace. The Vienna agreement, similar to the Vienna Congress, will start a new era in international relations. This is a new era will be based on dialogue, cooperation, respect and adhere to the principles of international law, and respecting the interests of great powers. The author believes thatthe international security and peace in the world would last, as long as international actors support the JCPOA. تاریخ روابط بین‌الملل بیانگر آن است که کشورها در رویارویی با بحران‌ها، خطاهای فراوانی داشته‌اند. بیشتر تصمیمات کشورها منجر به فاجعه‌های بزرگ برای جامعه بین‌المللی شد. این مقاله با بهره گیری از نظریه جامعه بین‌المللی تمرکز صرف کشورها بر جنگ، مخاصمات، محاصره و تحریم را ناکارآمد دانسته و گفت‌و‌گوهای برجام را دستاورد همکاری و قدرت می‌داند. بهره‌گیری از زور در مقابل عراق و افغانستان نتیجه‌ای جز رشد تروریسم نداشت. حال آنکه گفت‌و‌گو و اعطای نقش مثبت به یک بازیگر بین‌المللی می‌تواند به آن کشور برای همکاری با جامعه بین‌المللی کمک کند. نتیجه این امر صلح پایدار خواهد بود. موافقتنامه وین همانند کنگره وین یک عصر نوینی در روابط بین‌الملل به وجود خواهد آورد. این عصر نوین مبتنی بر گفت‌و‌گو، همکاری، توجه به اصول حقوق بین‌الملل و رعایت مصالح قدرت‌های بزرگ خواهد بود. به باور نگارنده همین امر سبب می‌شود تا امنیت بین‌المللی و صلح تا زمانی که بازیگران از برجام حمایت کنند پایدار بماند.

https://www.isjq.ir/article_91112_2bd93ee8ee8a66c0f2497147938f36ab.pdf

مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 13 4 2020 09 03 The Universality of Exception Human Rights, and the Denial of the as Otherness Justification to Mass Atrocities and Crimes Against Humanity جهانشمولی مستثنی شدن، حقوق بشر و انکار مغایرت به عنوان توجیه فجایع و جرم‌های بزرگ بر علیه انسانیت 87 115 113656 FA فلاویا سالدانها کورتز نامزد کارشناسی ارشد - دانشگاه حقوق بین الملل حقوق بشر آکسفورد ، انگلستان گوستاو بوسمن فریا نامزد کارشناسی ارشد - دانشگاه فدرال حقوق بشر و دموکراسی پارانا ، برزیل Journal Article In this trilogy "Homo Sacer", "State of Exception" and "What remains of Auschwitz", Giorgio Agamben analyzes important aspects of the human condition and human rights concepts over the centuries. Through an internationalist perspective, and based on the concepts brought about by Agamben’s Homo Sacer, this paper argues that the State of exception is constantly in force, alongside the universality of human rights – thus the coexistence of the universality of the exception and the universality of human rights, not ignoring the debates on universalism versus relativism, and the hazard of imposing a ‘one-size-fits-all’ approach to every situation. Furthermore, this research explores the denial of the otherness as a means to justify mass atrocities grounded on speeches and policies that reject any kind of diversity. Additionally, taking into consideration the boundaries between the human and the Homo Sacer, this study questions the possibility of an international vindication of human rights, and the legitimacy of external interference in States that are lenient towards violations of human rights. This analysis will be guided by the concept of jus cogens and the role of the International Criminal Court as an alleged mechanism of deterrence of further abuses and reinforcement of International Human Rights Law. جورجیو آگامبن در نوشته‌های سه گانه خود تحت عنوان «انشان مقدس»، «وضعیت استثنایی» و «آنچه از آشویتز بر جای مانده است» اهمیت اوضاع و احوال انسانیت و مقهدم حقوق بشر در طی قرون گذشته را مورد تجزیه و تحلیل قرار داده است. از یک چشم‌اندار بین‌ا‌لمللی و بر اساس مفاهیمی که از کتاب انسان مقدس آگامبن می‌توان به آن پی برد، این مقاله به بحث در خصوص «وضعیت انسانی» در دوران فشار و زور در کنار جهانشمولی حقوق بشر می‌پردازد، بنابراین همزیستی «جهانشمولی وضعیت استثنایی» و «جهانشمولی حقوق بشر»، بحث میان جامع‌گرایی و نسبی‌گرایی و همچنین خظر تحمیل یم الگو یا رویکرد برای کلیه وضعیت‌ها را نادیده نمی‌گیرد. به علاوه، این تحقیق به بررسی انکار مغایرتها به عنوان وسیله و ابزاری برای توجیه فجایع بزرگ که مبتنی بر سخنان و سیاستهایی که وجود هر نوع تنوع‌گرایی را رد می‌‌کنند می‌پردازد. علاوه بر این، با در نظر گرفتن مرز میان «انسان» و «انسان مقدس»، سوالات این تحقق امکان دفاع بین‌المللی از حقوق بشر و مشروعیت دخالت بین‌المللی در چنین شرایطی را تحت بررسی قرار می‌دهد. این تحقیق توسط مفهوم «قواعد آمره» و نقش دیوان بین‌المللی کیفری به عنوان یک ماکنیسم بازدارنده از ارتکاب سوء استفاده‌های بیشتر و همچنین تقویت قوانین حقوق بشر بین‌المللی هدایت خواهد شد.

https://www.isjq.ir/article_113656_ecc6d2386883febda6306bb70216c846.pdf