مهدی ذاکریان
فصلنامه مطالعات بینالمللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت میکند.فصلنامه مطالعات بین المللی1735-204510220131101Social and Economic Rights of Afghan Migrant Workers in Iran and Mexican Migrant Workers in the United States: A Comparative Studyمطالعهای تطبیقی درباره حقوق اقتصادی و اجتماعی کارگران مهاجر افغانی در ایران و کارگران مهاجر مکزیکی در ایالات متحده آمریکا182221759FAرضااسلامیدانشیار، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایراندارلنگونز السدانشآموخته حقوق بینالملل، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20111220Migrant workers are ensured basic human rights as well as other rights with consideration to their vulnerable situation. These rights are guaranteed in universally accepted international instruments. Even though migrant workers are not citizens of the host countries, they are still entitled to their human rights and must be protected by the host country. Migrant workers are human beings who are not only entitled to human rights but deserve to have them protected. With the goal of better understanding the rights of migrant workers as per international law and to illustrate how these rights are actually being implemented, this paper describes their economic and social rights in theory and examines these rights in practice as enforced in two of the world’s top ten migrant hosting countries, namely Iran and the United States. The examination of two countries migrant policies allows for a better understanding of the challenges of today’s migrant workers and illustrates their vulnerability and allows for conclusions of the real situation of migrant workers and also recommendations on how to regulate better migrant policies in line with international human rights law. Migrant workers are treated as economic commodities and are sought out for their cheap labor. In Iran and the United States, they are met with different migrant policies and social attitudes; however, both countries need to revise and update their migrant policies to not only meet international standards but also present economic needs and developments.کارگران مهاجر با توجه به وضعیت آسیبپذیرشان از حقوق بشر ابتدایی و نیز سایر حقوق برخوردارند. این حقوق در اسناد بینالمللی تضمین شده است. با اینکه کارگران مهاجر اتباع کشور میزبان نیستند، اما همچنان از حقوق بشر برخوردارند و باید از سوی دولت میزبان حمایت شوند. کارگران مهاجر انسانهایی هستند که نه تنها از حقوق بشر برخوردارند؛ بلکه سزاوار این هستند که حقوق بشری آنها تضمین شود. با هدف فهم بهتر حقوق کارگران مهاجر مبتنی بر حقوق بینالملل و نشان دادن اینکه این حقوق چگونه در عمل اجرا میشوند، این مقاله حقوق اقتصادی و اجتماعی آنها را در تئوری توصیف میکند و این حقوق را در عمل آنگونه که در دو کشور از ده کشور پذیرنده کارگران مهاجر یعنی ایران و ایالات متحده آمریکا اجرا میشوند بررسی میکند. بررسی سیاستهای مهاجرتی دو کشور موجب درک بهتر چالشهای امروز کارگران مهاجر میشود و نیز به توصیههایی برای بهتر قاعدهمند کردن سیاستهای مهاجرت در راستای حقوق بینالملل بشر منجر میشود. در ایران و آمریکا با سیاستهای مهاجرتی و نگرشهای اجتماعی متفاوت با آنها برخورد میشود؛ با این وجود، هر دو کشور نیازمند ایجاد تغییر در سیاستهای مهاجرتی و بهروزسازی آن هستند؛ به صورتی که نه تنها استانداردهای بینالمللی بلکه نیازهای اقتصادی و توسعهای کنونی را نیز پاسخگو باشند.https://www.isjq.ir/article_221759_8e6fce47793d5219d65208662200ccf6.pdfمهدی ذاکریان
فصلنامه مطالعات بینالمللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت میکند.فصلنامه مطالعات بین المللی1735-204510220131101Early Warning Systems in Food Security: Tackling the Hunger Problem in Sub-Saharan Africaسامانه هوشمند امنیت غذایی؛ هدف گیری مسئله گرسنگی در آفریقای زیرصحرا83102221761FAثمانهکلوپاترا ضرابیفارغالتحصیل اخیر از دانشکده امور بینالملل و عمومی (SIPA)، کلمبیا و دارای مدرک پزشکیJournal Article20121105Despite the world leaders’ commitment to halve the number of undernourished people by 2015, its absolute number has been on the rise even more compared to the years of 1990-1992. Once again, this actual increase has alarmed the policy makers about the complicated nature of food security. In their effort to ensure food security, the national and international community, has relied on external food aid programs that have shown to be unexpectedly more harmful than remedial for the country and its people. A better approach to food security is that of local empowerment in production, storage and monitoring of food availability, access and utilization. In sub-Saharan Africa, where the proportion of undernourished is the highest globally, the effects of climate change are expected to intensify the already fragile situation in food supply and demand chain. Consequently, anticipatory monitoring systems, such as early warning systems, for both climate and agriculture have been developed since 1970 and constantly evolving. These systems, locally and globally, collect and analyze data for timely and effective warning at the farm and household level as well as national and international levels. The rise in the proportion of undernourished people in addition to many famine related tragedies including the latest food crisis in the Horn of Africa, casts doubt on the effectiveness of early warning systems. A review of early warning systems locally and globally indicates that their high efficiency in predicting “hot spots” is not paired with the adequate response from stakeholders and this is the most critical piece of the food security puzzle that needs to be analyzed and targeted in our fight against hunger.علىرغم تعهد رهبران جهان برای به نیمه رساندن تعداد افرادی که از سوء تغذیه رنج میبرند، تا پایان سال ۲۰۱۵ این تعداد نه تنها کاهش نیافته بلکه حتی نسبت به سالهای ۱۹۹۰-۱۹۹۲ افزایش داشته است. این روند، بار دیگر پیچیده بودن ماهیت امنیت غذایی را به سیاستمداران یادآوری کرد. جوامع ملی و بینالمللی در تلاششان برای تضمین امنیت غذایی به برنامههای کمکهای غذایی خارجی اتکا کردهاند که نشان داده است برای کشور و مردمانش بیشتر زیانبار بوده است تا مفید. یک رویکرد بهتر برای تحقق امنیت غذایی، توانمندسازی محلی است برای تولید ذخیره و کنترل حصولپذیری، دسترسی و استفاده از مواد غذایی. در جنوب صحرای آفریقا، جایی که بالاترین میزان سوء تغذیه را در جهان دارد، پیشبینی میشود که تأثیر تغییرات جوی، وضعیت آسیبپذیر عرضه و تقاضای مواد غذایی را شدت بخشد. در نتیجه سیستم کنترل پیشبینانه، مانند سیستم اخطار زودهنگام، از سال ۱۹۷۰ هم برای بخش کشاورزی و هم برای آب و هوا توسعه پیدا کرده و به طور مستمر در حال تکمیل است. این سیستمهای جهانی و محلی اطلاعات را برای اخطارهای زودهنگام و مؤثر در مزارع و خانوار در سطح ملی و بینالمللی جمعآوری و تجزیه و تحلیل میکنند. افزایش نرخ سوء تغذیه به علاوه فاجعههای مرتبط با خشکسالیهای فراوان نظیر بحران خشکسالی در شاخ آفریقا، مؤثر بودن سیستم اخطار زودهنگام را مورد تردید قرار میدهد. مروری بر سیستم اخطار زودهنگام در دو سطح ملی و بینالمللی نشان میدهد که کارایی بالای آن در پیشبینی نقاط داغ با پاسخهای مناسب از سوی سهامداران (مشارکتکنندگان) همخوانی ندارد و این نگرانکنندهترین بخش از معضل امنیت غذایی است که نیاز به تجزیه و تحلیل در مبارزه ما علیه گرسنگی دارد.https://www.isjq.ir/article_221761_7e4cbfdfef9bfb85aca0e3afdf2f7158.pdfمهدی ذاکریان
فصلنامه مطالعات بینالمللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت میکند.فصلنامه مطالعات بین المللی1735-204510220131101History and Present Situation of the Oldest Territorial Conflict in the World: the British Usurpation of the Argentine Malvinas Islands Archipelagoپیشینه و وضعیت کنونی درگیریهای سرزمینی؛ پرونده مالویناس103128221762FAکارلوسدلگادهماهنگکننده گروه مالویناس، قطب جنوب و جزایر اقیانوس اطلس جنوبی در موسسه روابط بینالملل دانشگاه ملی لا پلاتانوربرتوکنسانیمدیر موسسه روابط بینالملل دانشگاه ملی لا پلاتاJournal Article20121020The purpose of this study is clarifying the situation of the Malvinas (Falkland) Islands, which is a genuine injustice protected only by the prevalence of the economic, political and military might of a country that is a permanent member of the United Nations Security Council over a country located “in the periphery of a Eurocentric world.” This situation constitutes a threat against international peace and security, since the 2004 relocation of the United Kingdom's South Atlantic naval command from Ascension Island to the Mount Pleasant base in the Malvinas archipelago and the European Parliament's project to “Europeanize” that base constitute steps towards the transformation of the South Atlantic into a new area of international conflict. The article shows that this is the oldest territorial conflict in the world, an unacceptable remnant of colonialism in the 21st century maintained by a country that is a permanent member of the UN Security Council and has participated, along with the United States of America, in many Peace Missions ordered by this organization in which they overstepped the boundaries of the UN mandate, resulting in suspicious neocolonial behavior on the part of the military forces of both countries This paper offers a historical review of the events during the last 179 years which have made it possible for the United Kingdom to confuse the international community in an attempt to give a veneer of legality to usurpation of the Argentine archipelagos in the South Atlantic.هدف از این مقاله روشن کردن وضعیت جزایر مالویناس (فالکلند) است: یک بیعدالتی تمامعیار که تنها با برتری اقتصادی، سیاسی و نظامی کشور عضو دائم شورای امنیت ملل متحد حمایت و علیه کشوری که در حاشیه جهان اروپامحور قرار دارد اعمال میشود. این وضعیت تهدیدی علیه صلح و امنیت بینالمللی است. زیرا تغییر مکان نیروی دریایی بریتانیای کبیر در جنوب آتلانتیک از جزیره اسنسیون تا مقر کوه پلزنت در مجمعالجزایر مالویناس از سال ۲۰۰۴ و پروژه اتحادیه اروپا برای اروپاییسازی آن مقر، گامهایی در راستای تغییر آتلانتیک جنوبی به منطقه جدیدی از مخاصمه بینالمللی میباشد این مقاله نشان میدهد که قدیمیترین مخاصمه سرزمینی در جهان، بقایای غیر قابل قبول از استعمارگرایی در قرن بیستویکم توسط کشوری باقی مانده است که عضو دائم شورای امنیت ملل متحد است و با ایالات متحده آمریکا در بسیاری از عملیات صلح که از سوی این سازمان دستور داده شده، شرکت کرده است. تجاوز از حدود ماموریت آنها در عملیات ملل متحد منجر به رفتار مشکوک به استعمار نو از سوی نیروهای نظامی هر دو کشور شده است. این مقاله به بررسی تاریخی رخدادهای ۱۷۹ سال گذشته میپردازد که این امکان را برای بریتانیای کبیر ایجاد کرده تا جامعه بینالمللی را در تلاش برای مشروعیتبخشی به غصب مجمعالجزایر آرژانتین در آتلانتیک جنوبی سردرگم کند.https://www.isjq.ir/article_221762_18397abc517127a1ee6e1d1f8b0d0361.pdfمهدی ذاکریان
فصلنامه مطالعات بینالمللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت میکند.فصلنامه مطالعات بین المللی1735-204510220131101Does Iran Seek Nuclear Weapons?آیا ایران به دنبال دستیابی به سلاح هستهای است؟129142221763FAسید حسینموسویانمحقق دانشکده وودرو ویلسون دانشگاه پرینستون و سخنگوی سابق مذاکرهکنندگان هستهای ایرانJournal Article20121210This article would present comprehensive explanations as to why Iran is not after a nuclear bomb and provide twenty-five reasons to strengthen this position. Examples range from a chronology of Israeli accusations that claim Iran is pursuing nuclear weapons; elaborating on the findings by the International Atomic Energy Agency’s inspectors of Iranian nuclear facilities; the Iranian Supreme Leader Ayatollah Khamenei’s viewpoint on nuclear weapons; the findings of US and other Western intelligence agency’s regarding the Iran’s nuclear capability; and instances of missed opportunity that have evaded a resolution of the nuclear dossier. Furthermore, the paper would elaborate on a framework for diplomatic solution to the nuclear standoff and its contribution to the realization of Weapons of Mass Destruction Free Zone in the Middle East.این مقاله توضیحات جامعی را ارائه میدهد که چرا ایران به دنبال بمب اتمی نیست و بیستوپنج دلیل میآورد تا این موضع را تقویت کند. مثالها به ترتیب تاریخی طیف وسیعی از موارد را در بردارد: از اتهامات اسرائیل که ادعا میکند ایران به دنبال سلاح هستهای است تا توضیح در مورد یافتههای بازرسان آژانس بینالمللی انرژی اتمی از تأسیسات هستهای ایران. دیدگاه آیتالله خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی ایران درباره سلاحهای هستهای، یافتههای ایالات متحده آمریکا و سایر سازمانهای اطلاعاتی غربی در خصوص ظرفیت اتمی ایران و نمونههایی از فرصتهای از دست رفته برای حلوفصل پرونده هستهای. به علاوه، مقاله چهارچوبی برای راه حل دیپلماتیک در خصوص بنبست هستهای و مشارکت آن در تحقق منطقه عاری از سلاح هستهای در خاورمیانه را تشریح میکند. این مقاله با بهرهگیری از پژوهشهای پیمایشی و نیز تجارب دیپلماتیک و اجرایی نگارنده آن به رشته نگارش درآمده است.https://www.isjq.ir/article_221763_c603a911447d1b58ab582946abf09df7.pdfمهدی ذاکریان
فصلنامه مطالعات بینالمللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت میکند.فصلنامه مطالعات بین المللی1735-204510220131101Geopolitics and Political Geography: Why a Geographic Perspective is Essential in Defining the Field of Geopoliticsژئوپولیتیک و جغرافیای سیاسی: ضرورت نگرش جغرافیایی برای تعریف حوزه ژئوپولیتیک143164221764FAکالینفلینتاستاد گروه جغرافیا و علوم اطلاعات جغرافیایی، دانشگاه ایلینوی در اوربانا-شمپین، اوربانا، ایلینوی، ۶۱۸۰۱، ایالات متحده آمریکاJournal Article20121020Since the creation of the modern academic discipline of geography in Western universities in the late nineteenth century a problematic relationship has existed between the fields of geopolitics and political geography. A concentration upon geopolitics by scholars such as Sir Halford Mackinder and Friedrich Ratzel gave prominence to the geographic approach in general and political geography in particular. However, the association of geopolitics with geographer Karl Haushofer and his exaggerated connections with the Nazi regime tainted the academic consideration of geopolitics, and political geography in general. Nonetheless, as academic consideration of geopolitics faltered after World War Two it was still practiced by governments and given attention by scholars with close ties to governments. In the 1980’s geographers returned to the topic of geopolitics through the approaches of critical geopolitics, feminist geopolitics, and geoeconomics. The reassertion of a geographic perspective into the understanding of geopolitics has been essential into transforming geopolitics from a tool of state elites to a means of understanding global political geographies. This paper explores the different assumptions, processes, and goals of a geopolitics considered through the lens of academic political geography compared to the approach of scholars wanting to inform the policy of a particular state. The benefits of the political geography approach are illustrated. These benefits include the identification of a multi-scalar, multi-process, contextualized and contingent geopolitics. The implications of a political geography approach to geopolitics are a field of inquiry focused on non-state as well as state actors; understanding the importance of connection rather than division; identifying contingency rather than historical determinism, and identifying the geopolitics of peace as much as the geopolitics of conflict.از زمان ایجاد رشته دانشگاهی مدرن جغرافیا در دانشگاههای غربی در اواخر قرن نوزدهم، رابطه مسئلهداری بین حوزههای ژئوپولیتیک و جغرافیای سیاسی وجود داشته است. تمرکز بر ژئوپولیتیک توسط محققانی چون سر هالفورد مکیندر و فردریک راتزل نگرش ژئوپولیتیکی را به طور کلی و جغرافیای سیاسی را به طور خاص برجسته کرد. با این وجود، ارتباط ژئوپولیتیک با کارل هاشوفر جغرافیادان، و ارتباطات مفرط وی با نظام نازی، در کل توجه علمی ژئوپولیتیک و جغرافیای سیاسی را لکهدار کرد. با اینکه توجه علمی ژئوپولیتیک پس از جنگ جهانی دوم متزلزل شد، همچنان از سوی دولتها اجرا میشد و محققانی که رابطه نزدیکی با دولتها داشتند به آن توجه میکردند. از ۱۹۸۰، جغرافیدانان از طریق رویکردهای ژئوپولیتیک انتقادی، ژئوپولیتیک فمینیستی و جغرافیای اقتصادی به موضوع ژئوپولیتیک برگشتند. تأکید مجدد بر نگرش جغرافیایی به سوی فهم ژئوپولیتیکی، ژئوپولیتیک را از ابزار نخبگان دولتی به ابزار فهم جغرافیای سیاسی جهانی تغییر داد. این مقاله برداشتها، فرایندها و اهداف متفاوت ژئوپولیتیک را از زاویه دید جغرافیای سیاسی علمی در مقایسه با رویکرد محققانی که میخواهند در مورد سیاستگذاری دولتی خاص اطلاعات بدهند بررسی میکند. مزایای رویکرد جغرافیای سیاسی روشن میشود. این مزایا شامل شناسایی و تعیین ژئوپولیتیک چندگانه، چندفرایندی، زمینهای و احتمالی است. دلالتهای رویکرد جغرافیای سیاسی به ژئوپولیتیک حوزهای از تحقیق است که بر بازیگران غیر دولتی و نیز بازیگران دولتی تمرکز دارد و نیز درک اهمیت این اتصال تا تفرقه، تعیین احتمالی تا قطعیت تاریخی و تعیین ژئوپولیتیک صلح به اندازه ژئوپولیتیک مخاصمه.https://www.isjq.ir/article_221764_41e38e3aa3899eca305d79edf946b547.pdfمهدی ذاکریان
فصلنامه مطالعات بینالمللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت میکند.فصلنامه مطالعات بین المللی1735-204510220131101Potential Impacts of Sea-Level Rise on Maritime Political Geographyتأثیرات مد دریا بر جغرافیای سیاسی دریایی165182221765FAآلجاندرولوریت اسکوریلااستاد جغرافیا، کرسی ریپی در علوم و هنرهای آزاد، گروه جغرافیا، دانشگاه اورگان، یوجین، اورگان ۹۷۴۰۵، ایالات متحده آمریکاJournal Article20121220Rising sea levels in the wake of climate change has the potential to undermine existing legal regimes that govern control of the world’s oceans and continental shelves. Climate-driven environmental changes are already destabilizing the Arctic and fostering new types of alliances. By altering commonly accepted baselines that are used to determine the right of states to extend state control outward from their shores, they also have the potential to undermine fragile accords in the maritime arena, and to create new sources of instability. From a policy perspective, recognizing that rising sea levels will likely undermine existing maritime regimes points to the need for proactive agreements that anticipate changes in the configuration of coastlines. Conceptually, the potential for environmental change to alter jurisdictional arrangements highlights the importance of challenging the long-standing tendency to treat the environment as a constant in geopolitical analyses.بالا آمدن آب دریا متعاقب تغییرات جوی قابلیت این را دارد که نظام حقوقی کنونی حاکم بر اقیانوسها و فلات قارههای جهان را متزلزل کند. تغییرات زیستمحیطی ناشی از آبوهوا ثبات قطب شمال را بر هم زده است و اشکال جدید اتحاد را پرورانده است. خطوط مرزی دریایی به طور گسترده پذیرفته شدهاند و برای تعیین حقوق دولتها جهت گسترش نظارت دولتی خارج از ساحلشان از آنها استفاده میشود. تغییر خطوط مرزی دریایی قابلیت تضعیف موافقتهای شکننده در عرصه دریایی و ایجاد منابع جدیدی از بیثباتی را دارد. از نقطه نظر سیاستگذاری، به رسمیت شناختن بالا آمدن سطح دریا میتواند نظام کنونی دریایی را زیر سؤال ببرد. این مقاله به نیاز توافقات مبتکرانه و غیر منفعلانهای که تغییرات در شکل خطوط ساحلی را پیشبینی کند اشاره دارد. از نظر مفهومی، قابلیت تغییرات زیستمحیطی برای اصلاح توافقات صلاحیتی اهمیت به چالش کشیدن گرایش دراز مدت برای رفتار با ثبات با محیط زیست را در تحلیل ژئوپولیتیک مشخص میکند.https://www.isjq.ir/article_221765_f975762519c64aab378ddb1238eb664b.pdfمهدی ذاکریان
فصلنامه مطالعات بینالمللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت میکند.فصلنامه مطالعات بین المللی1735-204510220131101Regional Integration in Asia: Comparative Analysis of ECO and ASEANادغام منطقهای در آسیا: مطالعه تحلیلی تطبیقی اکو و آ.سه.آن183206221766FAالههکولاییاستاد منطقهگرایی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران0000-0001-9655-0995بهارهسازمنداستادیار گروه منطقهگرایی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهرانJournal Article20121105Since the Second World War, the issue of regional integration has attracted attention of international relations theorists. The EconomicCooperation Organization (ECO) was established in July 1964 by the name of Regional Cooperation for Development (RCD). This organization was disbanded in 1980 subsequent to Islamic Revolution in Iran. But in 1985, all member states decided to resume their cooperation under the name of ECO. Later, collapse of the Soviet Union paved the way for expansion of ECO to 10 member States. In early years of RCD formation, Association of South East Asian Nations (ASEAN) considered today as a successful regional integration organization was established in 1967. The key question that this article poses is that given RCD (later ECO) and ASEAN were formed in relatively similar terms, why does ECO still remain at early stages of integration while ASEAN has displayed a successful pattern of integration in Asia? This paper’s main hypothesis is that although formation of these two institutions was based on “Logic of Consequence,” ASEAN has achieved deep integration and common identity by placing emphasis on “Logic of Appropriateness” while ECO has failed to create common identity among its member states.از زمان جنگ جهانی دوم، مسئله ادغام منطقهای توجه نظریهپردازان روابط بینالملل را جلب کرده است. سازمان همکاری اقتصادی (اکو) در ژوییه ۱۹۶۴ تحت عنوان همکاری عمران منطقهای (آر.سی. دی) تأسیس شد. این سازمان در سال ۱۹۸۰ متعاقب انقلاب اسلامی در ایران منحل شد. اما در ۱۹۸۵ تمامی کشورهای عضو تصمیم گرفتند تا همکاری خود را تحت عنوان اکو دوباره آغاز کنند. بعدها، فروپاشی اتحاد شوروی راه را برای توسعه اکو تا ده کشور عضو باز کرد. در نخستین سالهای تشکیل سازمان همکاری عمران منطقهای، انجمن ملل آسیای جنوب شرقی (آ.سه.آن)که امروزه به عنوان سازمان ادغام منطقهای موفق شناخته شده است در سال ۱۹۶۷ تأسیس شد. پرسش اساسی که این مقاله مطرح میکند این است که با توجه به اینکه سازمان همکاری عمران منطقهای (بعدتر اکو) و آ.سه.آن در شرایط نسبتاً مشابهی تشکیل شدند، چرا اکو همچنان در مراحل اولیه ادغام قرار دارد در حالی که آ.سه.آن الگوی موفقی از ادغام در آسیا را ایفا کرده است؟ فرضیه اصلی این مقاله این است که اگر چه تشکیل این دو نهاد بر «منطق پیامدها» مبتنی است، آ.سه.آن به ادغام عمیق و هویت مشترک از طریق تأکید بر «منطق اقتضا» دست یافته است، حال آنکه اکو در ایجاد هویت مشترک میان کشورهای عضو خود ناموفق بوده است.https://www.isjq.ir/article_221766_5c8e2a59ebfd71daf5ce1dc8bac31ed3.pdf