مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 22 2 2025 09 23 A Constructivist Study of Iran-Venezuela Relations during the Administrations of Ahmadinejad, Rouhani, and Raisi مقایسه روابط ایران و ونزوئلا در دولت های احمدی نژاد، روحانی و رئیسی بر اساس نظریه سازه انگاری 241 265 245290 10.22034/isj.2026.493917.2264 FA علی باقری دولت ابادی استاد روابط بین‌الملل گروه علوم سیاسی دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران. 0000-0002-4584-5870 قاسم مسرور بالاشهری دانش آموخته کارشناسی ارشد علوم سیاسی، گروه علوم سیاسی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران 0009-0005-8669-2005 Journal Article 2024 12 21 Over the past two decades, Iran has maintained the closest relations with Venezuela among Latin American countries, consistently prompting questions about the nature and dynamics of this bilateral ties. One key question revolves around the shifts in these relations across Iran’s last three administrations. This study explores how Iran-Venezuela relations have transformed under the Ahmadinejad, Rouhani, and Raisi governments, identifying their most significant similarities and differences. The central hypothesis posits that successive Iranian governments have highlighted certain elements of Iran’s identity while marginalizing others, and this shift has in turn altered the perception of Venezuela and the nature of their bilateral relations. Adopting a constructivist theoretical framework and comparative methodology, the research relies on library-based data collection. The findings support the main hypothesis, revealing that the lack of a consistent, cross-administration policy toward Latin America has led to fluctuations in Iran-Venezuela ties with each governmental transition. Thus, political interests have affected the warmth and continuity of this relation rather than economic imperatives. Consequently, formulating a long-term strategic vision for this partnership remains profoundly challenging. طی دو دهه اخیر، در میان کشورهای آمریکای لاتین ایران گرمترین روابط را با ونزوئلا داشته است. این امر موجب شده تا پیوسته سوالات مختلفی درباره ماهیت و کیفیت این روابط شکل گیرد. یکی از این پرسش ها به مساله فراز و فرود این روابط طی سه دولت اخیر در ایران بازمی گردد. سوال پژوهش حاضر این است که روابط ایران و ونزوئلا در سه دولت احمدی نژاد، روحانی و رئیسی چه تغییری کرده است؟ مهم ترین وجوه تشابه و تفاوت آن چه بودند؟ فرضیه اصلی پژوهش این است که دولت های مختلف در ایران هر کدام برخی از عناصر شکل دهنده هویت ایران را برجسته‌ و برخی دیگر را کم فروغ‌ساخته‌اند و این تغییر نوع نگاه به ونزوئلا و روابط با آن را تغییر داده است. در انجام پژوهش حاضر از نظریه سازه انگاری و روش مقایسه‌ای استفاده شده است و داده ها به شیوه کتابخانه‌ای گرداوری شده اند. یافته های پژوهش با تایید فرضیه اصلی نشان می دهد که عدم وجود برنامه فرا دولتی در قبال روابط با کشورهای آمریکای لاتین سبب شده که با تغییر دولت‌ها روابط ایران با ونزوئلا دست خوش تغییر شود. در نتیجه آنچه بر گرمی و تداوم این روابط تاثیرگذاشته است بیش از آنکه نیازهای اقتصادی باشد علائق سیاسی است. بنابراین ترسیم افق بلندمدت و استراتژیک برای این روابط بسیار سخت و دشوار است. https://www.isjq.ir/article_245290_ed1809c48fb182ed251c8169bc94df7e.pdf