مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 22 3 2025 12 22 The Foreign Policy of the Islamic Republic of Iran toward the Palestinian Authority and Its Implications for the Palestinian Question سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در قبال تشکیلات خودگردان و بازتاب آن بر مساله فلسطین 139 156 244739 10.22034/isj.2026.578967.2447 FA محمدحسین ایوبی دانشجوی کارشناسی‌ارشد معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق علیه‌السلام، تهران، ایران. 0000-0002-8147-6814 مهدی جاودانی‌مقدم دانشیار گروه روابط بین‌الملل، دانشگاه امام صادق علیه‌السلام، تهران، ایران. 0000-0002-5396-5610 Journal Article 2025 06 03 The Palestinian issue has consistently been one of the central axes of the foreign policy of the Islamic Republic of Iran, framed within the discourse of “resistance” and the rejection of an imposed Western order. However, the establishment of the Palestinian Authority following the Oslo Accords introduced a new equation in Palestinian politics and influenced the pattern of interaction among regional actors. The main research question is: what trajectory has the policy of the Islamic Republic of Iran toward the Palestinian Authority followed, and what impact has this approach had on the internal dynamics of Palestine and the position of the resistance movement? The research method is descriptive-analytical, and the data have been collected and analyzed using library and documentary sources. The aim of this study is to explain the evolution of Iran’s policy toward the Palestinian Authority and to evaluate its consequences for the political structure of Palestine and the resistance movement. The overall result shows that the foreign policy of the Islamic Republic of Iran toward the Palestinian Authority has followed a variable and fluctuating trajectory, shaped by a combination of internal factors (intra-Palestinian rivalries and fluctuations in institutional legitimacy) and external factors (regional developments, international pressures, and agreements such as the Oslo Accords). This situation has significantly affected the political capacities and the position of the resistance movement, and the continuation of ineffective interaction between the two sides has constrained the simultaneous utilization of the legal and field capacities of the Palestinian issue. مسأله فلسطین همواره یکی از محورهای اصلی سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بوده است که در چارچوب گفتمان «مقاومت» و نفی نظم تحمیلی غربی صورت‌بندی شده است. با این حال، شکل‌گیری تشکیلات خودگردان فلسطین پس از توافقات اسلو، معادله‌ای جدید در سیاست فلسطینی ایجاد کرده و بر نوع تعامل بازیگران منطقه‌ای تأثیر گذاشته است. سؤال اصلی پژوهش این است که سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در قبال تشکیلات خودگردان فلسطین چه روندی را طی کرده و این رویکرد چه تأثیری بر معادلات داخلی فلسطین و جایگاه جریان مقاومت بر جای گذاشته است؟ روش پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و داده‌ها با استفاده از منابع کتابخانه‌ای و اسنادی گردآوری و تحلیل شده‌اند. هدف این پژوهش تبیین روند تحولات سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در قبال تشکیلات خودگردان و ارزیابی پیامدهای آن بر ساختار سیاسی فلسطین و جریان مقاومت است. نتیجه کلی نشان می‌دهد که سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در قبال تشکیلات خودگردان فلسطین روندی متغیر و نوسانی را طی کرده که تحت‌تأثیر عوامل درونی (رقابت‌های درون‌فلسطینی و نوسان مشروعیت نهادها) و عوامل بیرونی (فشارها و ملاحظات منطقه‌ای و بین‌المللی و توافقاتی مانند اسلو) شکل گرفته است. این وضعیت به‌طور معناداری بر ظرفیت‌های سیاسی و جایگاه جریان مقاومت اثرگذار بوده و تداوم عدم تعامل مؤثر میان طرفین، بهره‌گیری هم‌زمان از ظرفیت‌های حقوقی و میدانی مسأله فلسطین را با محدودیت مواجه کرده است. https://www.isjq.ir/article_244739_b363c0fec722a6e78ea71b7d912b6431.pdf