مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 22 1 2025 07 01 Redefining the Objective Foundations of the Islamic Republic of Iran’s Cultural Diplomacy in India بازتعریف مبانی عینی دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در هند 325 353 228934 10.22034/isj.2025.527937.2351 FA سید جواد احمدی دکتری علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0009-0001-1754-8123 Journal Article 2025 04 01 Abstract<br><br>In the post – Cold War world, cultural diplomacy has become a key instrument of the foreign - policy apparatus of modern nation - states, serving to influence nations — alongside governments — through culture, identity, art, values, and norms. Iran and India, as two modern nation - states with shared racial, cultural, and identity roots, have not succeeded in establishing a balanced relational interaction. Accordingly, this study seeks to identify which foundations and components play an objective role in redefining and constructing such a relational interaction. The research hypothesis posits that the historical – civilizational, religious – ethical, and scientific – cultural – artistic foundations can be effectively applied within the cultural diplomacy of the Islamic Republic of Iran. These encompass components such as the Persian language, shared scientific and literary figures, architecture, the Muslim community (particularly the Shiites), and extensive historical–civilizational ties. This applied study employs a mixed - methods approach (quantitative – qualitative), documentary research, and soft - power theory to analyze the subject در جهان پسا جنگ سرد، دیپلماسی فرهنگی به ابزاری کلیدی در دستگاه سیاست خارجی دولت‌ - ملتهای مدرن تبدیل شده است که از طریق فرهنگ، هویت، هنر، ارزش‌ها و هنجارها، به جهت تأثیرگذاری بر ملت‌ها در کنار دولت‌ها قرار می‌گیرد. ایران و هند، به عنوان دو دولت - ملت مدرن با ریشه‌های نژادی، فرهنگی و هویتی مشترک، نتوانسته اند یک رابطۀ متوازن برقرار کنند. بر این اساس این پژوهش در پی شناسایی این مهم است که کدام مبانی و مؤلفه‌ها نقش عینی در بازتعریف و ساخت چنین تعامل رابطه‌ای ایفا می‌کنند. فرضیه تحقیق بر این است که مبانی تاریخی - تمدنی، دینی - اخلاقی و علمی، فرهنگی - هنری می‌توانند به طور مؤثر در دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران کاربست پیدا کنند. این مبانی مشتمل بر مؤلفه‌هایی مانند زبان فارسی، چهره‌های علمی و ادبی مشترک، معماری، جامعه مسلمانان (به ویژه شیعیان) و پیوندهای گسترده تاریخی - تمدنی است. این مطالعه کاربردی با رویکرد روش‌های ترکیبی (کمی - کیفی)، تحقیقات اسنادی و نظریه قدرت نرم  به تحلیل موضوع پرداخته است. https://www.isjq.ir/article_228934_215a92784fbb3a415297c33dd28cd117.pdf