جهانشمولی نسبی حقوق بشر

نوع مقاله: مقاله مستقل پژوهشی

نویسندگان

1 دانلی استاد مطالعات بین‌المللی، دانشگاه دنور، ایالت کلرادو، ایالات متحده آمریکا

2 کارشناس سیا‌سی بازنشسته وزارت امور خارجه/ سفیر پیشین امور اقتصادی و اجتماعی ایران نزد سازمان ملل متحد

چکیده

حقوق بشر یک طرح سیاسی بین‌المللی است که به طور تنگاتنگ با داعیه‌های جهان شمولی مرتبط است. هر چند که حمله به جهانشمولی حقوق بشر نیز گسترده است. برخی از قرائت‌های جهان شمولی به راستی از جهت نظری غیر قابل دفاع، از نظر سیاسی زیان آور و یا واجد هر دو ویژگی هستند. این مقاله به کنکاش معانی‌ای می‌پردازد که بر حسب آنها حقوق بشر می‌تواند (و یا نمی‌تواند) گفته شود که جهان شمول است، معانی‌ای که حقوق بشر از نظر آنها نسبی است (و یانیست) و در دفاع از " جهانشمولی نسبی " حقوق بشر شناخته شده بین‌المللی استدلال می‌کند.

کلیدواژه‌ها


1- Jack Donnelly, Human Rights and Human Dignity: An Analytic Critique of Non-Western Human Rights Conception, 76, Am. Pol. Science Rev. 303-16 (1982); Jack Donnelly, Cultural Relativism and Universal Human Rights, 6 Hum. Rts. Q. 400 (1984); Jack Donnelly, Universal Human Rights in Theory and Practice (Ithaca: Cornell Univ. Press, 1989); Jack Donnelly, Traditional Values and Universal Human Rights: Caste in India, in Asian Perspectives in Human Rights (Claude E. Welch, Jr. & Virginia A. Leary, 1990); Jack Donnelly, Post-Cold War Reflections on International Human Rights, 8 Ethics & Int’l Aff. 97 (1994); Jack Donnelly, Conversing with Straw Men while Ignoring Dictators: A Reply to Roger Ames, 11 Ethics and Int’l Aff. 207 (1997); Jack Donnelly, Human Rights and Asian Values: A Defense of “Western” Universalism, in The East Asian Challenge for Human Rights (Joanne R. Bauer & Daniel A. Bells, eds. 1999); Jack Donnelly, Universal Human Rights in Theory and Practice (2nd ed. Ithaca: Cornell Univ. Press, 2003); Rhoda E. Howard and Jack Donnelly, Human Dignity, Human Rights and Political Regimes, 80 Am. Pol. Science Rev. 801 (1986).

2- This section draws directly from and summarizes Donnelly, Universal Human Rights in Theory and Practice (2nd ed.), supra note 1, at ch. 5.

3- Adamantia Pollis & Peter Schwab, Human Rights: A Western Construct with Limited Applicability, in Human Rights: Cultural and Ideological Perspectives 1, 15 (Adamantia Pollis and Peter Schwab, eds. 1979); compare Makau Mutua, The Banjul Charter and the African Cultural Fingerprint; An Evaluation of the Language of Duties, 35 Virginia J. Int’l L. 339, at 358 (1995); David R. Penna & Patricia J. Campbell, Human Rights and Culture: Beyond Universality and Relativism, 19 Third World Q. 7, at 21 (1998).

4- Fouad Zakaria, Human Rights in the Arab World: The Islamic Context, in Philosophical Foundations of Human Rights 227, 228 (UNESCO ed. 1986).

5- Dunstan M. Wai, Human Rights in Sub-Saharan Africa, in Human Rights: Cultural and Ideological Perspectives 115, 116 (Adamantia Pollis and Peter Schwab, eds. 1979).

6- Ibrahim Anwar, Special address presented at the JUST International Conference: Rethinking Human Rights (7 Dec. 1994) in Human Wrongs 227 (1994).

7- Radhika Coomaraswamy, Human Rights Research and Education: An Asian Perspective, in International Congress on the Teaching of Human Rights: Working Documents and Recommendations 224 (UNESCO. Ed., 1980).

8- Ralph Buultjens, Human Rights in Indian Political Culture, in the Moral Imperatives of Human Rights: A World Survey 109, 113 (Kenneth W. Thompson ed., 1980); compare Yougindra Khushalani, Human Rights in Asia and Africa, 4 Hum. Rts. L. J. 403, 408 (1983); Max L. Stackhouse, Society and Human Rights: A Study in Three Cultures (1984).

9- For detailed support for this claim, see Donnelly, Universal Human Rights in Theory and Practice (2nd ed.), supra note 1, at ch. 5; Rhoda E. Howard, Human Rights in Commonwealth Africa, at ch. 2 (1986).

10- Wai, supra note 5, at 116.

11- Compare Asmarom Legesse, Human Rights in African Political Culture, in the Moral Imperatives of Human Rights: A World Survey 123, 125-27 (Kenneth W. Thompson, ed., 1980); Nana Kusi Appea Busia, Jr. The Status of Human Rights in Pre-Colonial Africa: Implications for Contemporary Practice, in Human Rights, and the Global System: The Political Economy of Human Rights in a Changing World 225, 231 (Eileen McCarthy-Arnolds, David R. Penna, & Debra Joy Cruz Sobrepena eds., 1994); for non-African examples, Abdul-Aziz Said, Precept and Practice of Human Rights in Islam, 1 Universal Hum. Rts. 65 (1979); Raul Maglapus, Human Rights are not a Western Discovery, 4 Worldview (1978); Adamantia Pollis & Peter Schwab, Intorduction, in Human Rights: Cultural and Ideological Perspectives xiii, xiv (Adamantia Pollis & Peter Schwab eds., 1979).

12- Hung Chao Tai, Human Rights in Taiwan: Convergence of Two Political Cultures?, in Human Rights in East Asia: A Cultural Perspective 77, 79 (James C. Hsiung ed., 1985).

13- Manwood Lee, North Korea and the Western Notion of Human Rights in Human Rights in East Asia: A Cultural Perspective 129, 131 (James C. Hsiung ed., 1985).

14- John Locke, Two Treatise on Government (London, W. Wilson 1821) (1689).

15- See Donnelly, Universal Human Rights in Theory and Practice (2d ed.) supra note 1, at ch. 4; compare Michael Goodhart, Origins and Universality in the Human Rights Debate: Cultural Essentialism and the Challenge of Globalization, 25 Hum. Rts. Q. 935 (2003).

16- Henry Shue, Basic Rights: Substance, Affluence, and the U.S. Foreign Policy 29-34 (1980).

17- Ratification data is available at http:///www.ohchr.org/english/countries/ratification/index. htm and http://www.ohchr.org/english/bodies/docs/status.pdf.

18- Alison Brysk, Human Rights and Private Wrongs: Constructing Global Civil Society (2005).

19- John Rawls, The Law of Peoples xIiii-XIv, 11-15, 174-76 (1999); John Rawls, Political Liberalism 31-33, 172-73 (1993).

20- Rawls, Political Liberalism, supra note 19, at 133-72, 385-96.

21- Id., at 133.

22- Rawls, The Law of Peoples, supra note 19.

به اظهار دانلی، تعمیم رالزفهم سیاسی گسترده تری ازمفهوم عدالت و فهرست محدود تری از حقوق بشر شناخته شده بین‌المللی را در بر دارد. وی همچنین می‌افزاید که روایت ارائه شده در اینجا ملهم از اندیشه رالز است اما از خود او نیست.

23. Heiner Bielefeldt, “Western” versus “Islamic” Human Rights Conceptions?: A Critique of Cultural Essentialism in the Discussion on Human Rights, 28 Pol. Thoery 90 (2000) makes a similar argument for overlapping consensus universality, illustrated by a discussion of recent trends in Islamic thinking on human rights. See also Ashwani Kumar Peetush, Cultural Diversity, Non-Western Communities, and Human Rights, 34 philosophical Forum 1 (2003), which deals with South Asian views. Vincanne Adams, Suffering the Winds of Lhasa: Politicized Bodies, Human Rights, Cultural Difference, and Humanism in Tibet, 12 Med. Anthropology Q. 74 (1998) presents an account of the suffering of Tibetan women activists that stresses their instrumental adoption of human rights ideas to grapple with injustices and suffering that they understand in very different terms. For a looser account of cross-cultural consensus, see Human Rights in Cross-Cultural Perspectives: A Quest for Consensus (Abdullahi Ahmed An-Na’im ed. 1992).

24- Anthony J. Langlois, The Politics of Justice and Human Rights (2001) offers perhaps the best overview. Human Rights and Asian Values: Contesting National Identities and Cultural Representations in Asia (Michael Jacobson & Ole Bruun eds., 2000); The East Asian Challenge for Human Rights, supra note 1, are good collection of essays.

25- “Confucians can make sense of rights out of the resources of their own tradition.” May Sim, A Confucian Approach to Human Rights, 21 Hist. Phil. Q. 337, 338 (2004). Compare Joseph Chan, Moral Autonomy, Civil Liberties, and Confucianism, 52 Phil. East & West 281 (2002); Joseph Chan, Confucian Perspective on Human Rights for Contemporary China, in the East Asian Challenge for Human Rights, supra note 1. On Confucianism and modern social and political practices, see Confucianism for the Modern World (Daniel A. Bell & Hahm Chaibong eds. 2003).

26. دانلی می‌افزاید که این دوروئی و فریبکاری بیشتر گواه جذابیت‌های محتوایی همان هنجارهایی است که بگونه‌ای فریبکارانه مورد حمایت و تأیید قرارگرفته‌اند.  

27.دانلی ضمن اشاره به تبادل نظر خصوصی خود با محققی دیگر در باره درجه اعتقادش به جهانشمولی و نسبی‌گرایی (جهانشمول نیرومند – نسبی گرای ضعیف)، تأکید می‌کند که حمایت او از جهانشمولی نسبی در این مقاله موضع او را بخوبی روشن می‌کند، و این موضع همچنین منعکس کننده درک هر چه بیشتر و بهتر او از طیف گسترده نظرات موجود در بین فعالین در این بحث می‌باشد. همانجا او اضافه می‌کند که طی دهه گذشته بخش عمده نظرات افراطی نسبی گرا عملأ از صحنه بحث بیرون رفته‌اند، لذا نظر او که قبلأ بیشتر به انتهای قطب جهانشمولی نزدیکتربود اکنون به یک موضع اعتدالی (جهانشمول معتدل) نزدیکتراست. "همچنین می‌باید اذعان کنم که با توجه به زمینه سیاسی جدید من عمدأ تأکید بیشتری بر فضای موجود برای شیوه‌های متنوع اجرای هنجار‌های جهانشمول حقوق بشر نهاده ام".      

28- For a recent attempt to defend ontological universality, see William J. Talbott, Which Rights Should be Universal? 3-4 (2005).

29- John J. Tilley, Cultural Relativism, 22 Hum. Rts. Q. 501 (2000) carefully reviews a number of particular conceptions and cites much of the relevant literature from anthropology. Compare Alison Dundes Renteln, Relativism and the Search for Human Rights, 90 Am. Anthropologist 56 (1988).

30- Melville J. Herskovits, Cultural Relativism: Perspectives in Cultural Pluralism (1972).

31- Even Renteln, Relativism and the Search for Human Rights, supra note 29, at 56, who claims to be advancing “a metaethical theory about the nature of moral perceptions,” thus making her position more like what I have called methodological relativism, insists on “the requirement that diversity be recognized” and the “urgent need to adopt a broader view of human rights that incorporates diverse concepts.” Alison Dundes Renteln, The Unanswered Challenge of Relativism and the Consequences for Human Rights, 7 Hum. Rts. Q. 514, at 540 (1985). Such substantive propositions simply do not follow from methodological relativism or any causal or descriptive account of moral perceptions.

32- Exec. Comm., Am. Anthropological Ass’n, Statement on Human Rights, 49 Am. Anthropologist 539, 543 (1947).       

33- Rhoda E. Howard, Cultural Absolutism and the Nostalgia for Community, 15 Hum. Rts. Q. 315 (1993).

34- دانلی اشاره می‌کند که یکی از انواع این گونه استدلالها در دهه 1980 عقیده داشت که هر یک از سه "دنیای" آ ن دوران – غربی/لیبرال، شوروی/سوسیالیستی و جهان سوم – فهم خاص و متمایز خود از حقوق بشر را داشت، که ازتجربه مشترک تاریخی منحصر بفرد خود و فهم خاص از عدالت اجتماعی بر می‌خاست.

See, e.g., Hector Gros Spiell, The Evolving Concept of Human Rights: Western, Socialist and Third World Approaches, in Human Rights: Thirty Years After the Universal Declaration (B. G. Ramcharan ed. 1979); Adamantia Pollis, Liberal, Socialist, and Third World perspectives on Human Rights, in Toward a Human Rights Framework 1 (Peter Schwab & Adamantia Pollis eds. 1982). بنا بر این استدلال، غرب بر نسل اول حقوق بشر یعنی حقوق مدنی و سیاسی، دنیای سوسیالیستی بر نسل دوم یعنی حقوق اقتصادی، اجتماعی وفرهنگی، و جهان سوم بر نسل سوم یعنی حقوق همبستگی تأکید داشت.

See Stephen P. Marks, Emerging Human Rights: A New Generation for the 1980s?, 33 Rutgers L. Rev. 435 (1981); Karel Vasak, Pour une troisieme  generation des droits de l’homme, in Studies and essays on International Humanitarian Law and red Cross Principles in Honour of Jean Pictet 837 (Christophe Swinarski ed., 1984); Karek Vasak, Les differentes categories des droits de l’homme, in Les dimensions universelles des droits de l’homme, Vol. 1. (Andre Lapeyre, Francois de Tinguy, & Karel Vasak eds. 1991). Micheline R. Ishay, The History of Human Rights: From Ancient Times to the Globalization Era (2004) presents a relatively sophisticated post-Cold War version of this argument. For a counter-argument, see J. Donnelly, Third Generation Rights, in Peoples and minorities in International Law 119 (Catherine Brolmann, Rene Lefeber & Marjoleine Zieck eds. 1993).

دانلی سپس استدلال "نظریه سه جهان" را اینگونه اجمالأ ارائه می‌کند که "سطح توسعه و تاریخ سیاسی اولویت‌هایی را بر(گروهی از) کشور‌ها تحمیل می‌کند....دولتهای سوسیالیستی و جهان سوم که به‌ طور مشروع مشغول تحکیم حاکمیت ملی و توسعه اقتصادی و اجتماعی خود هستند، نمی‌توانند به حقوق مدنی و سیاسی تجملی بپردازند." به نوشته دانلی، اگرچه این دو دسته کشورها به مطلوبیت حقوق مدنی و سیاسی در درازمدت اذعان می‌کردند، اما آنها را (در بهترین صورت) بعنوان اولویت درجه دوم، نوعی انحراف و پرت شدن حواس و حتی مانعی جدی بر سر راه پیشرفت خود قلمداد می‌کردند. وی سپس می‌افزاید که اما این ادعا که حکومت‌های خیرخواهی که حقوق مدنی و سیاسی را رعایت نمی‌کنند می‌توانند با سرعت بیشتری به توسعه دست یافته و منافع حاصل از آنرا بگونه‌ای وسیعتر در سطح کشور توزیع کنند، شاهدی در بین تجربه‌های دیکتاتوری‌های چپ و راست دوران جنگ سرد نیافت. و درست بر عکس، تلاش برای تحقق حقوق اقتصادی و اجتماعی بدون حقوق مدنی و سیاسی در عمل منجر به ناکامی در تحقق هر دو دسته از حقوق شد، بویژه در میان مدت و درازمدت.

 35 – Exec. Comm., Am. Anthropological Ass’n, supra note 32, at 542.

36- Roger T. Ames, Continuing the Conversation on Chinese Human Rights, 11 Ethics & Int’l Aff. 177 (1997).

37- For excellent brief applications of this understanding of culture to debates over human rights, see Ann-Belinda S. Preis, Human Rights as Cultural Practice; An Anthropological Critique, 18 Hum. Rts. Q. 286 (1996); Andrew J. Nathan, Universalism: A Particularistic Account, in Negotiating Culture and Human Rights (Lynda S. Bell, Andrew J. Nathan & Ilan Peleg eds., 2001). Compare also Neil A. Engelhart, Rights and Culture in the Asian Values Argument: The Rise and fall of Confucian Ethics in Singapore, 22 Hum. Rts. Q. 548 (2000); Elizabeth M. Zechenter, In the Name of Culture: Cultural Relativism and the Abuse of the Individual, 53 J. Anthropological Res. 319 (1997).

38- Critical Marxian perspectives , however, make similar arguments from a foundationalist perspective. See, e.g., Tony Evans, US Hegemony and the Project of Universal Human Rights (1996); Human Rights Fifty Years On: A Reappraisal (Tony Evans, ed., 1998).

39- Anthony Woodiwiss, Human Rights and the Challenge of Cosmopolitanism, 19 Theory, Culture & Society 139 (2002).

40- For example, Makau Mutua writes of ;’the biased and arrogant rhetoric and history of the human rights enterprise,” which is simply the latest expression of “the historical continuum of the Eurocentric colonial project.” Makau Mutua, Savages, Victims, and Saviors: The metaphor of Human Rights, 42 Harv. Int’l L. J. 201, 202, 204 (2001). The hegemony of international human rights norms, in this reading, amounts to granting Western culture “the prerogative of imperialism, the right to define and impose on others what it deems good for humanity.” Id., at 219.

41- Makau Wa Mutua, The Ideology of Human Rights, 36 Virginia J. Int’l L. 589, 591 (1996).

42- David Kennedy, The International Human Rights Movement: Part of the Problem?, 15 Harvard Hum. Rts. J. 101 (2002).

43- David Kennedy, The Dark Sides of Virtue: Reassessing International Humanitarianism (2004).

44- Gil Gott, Imperial Humanitarianism: History of an Arrested Dialectic, in Moral Imperialism: A Critical Anthology 19 (Berta Esperanza Hernandez-Truyol ed., 2002); compare Susan Koshy, From Cold war to Trade war:Neocolonialism and Human Rights, 58 Social text 1 (1999); Pheng Cheah, Posit(ion)ing Human Rights in the Current Global Conjecture, Public Culture 233-266 (1997). Michael Ignatief, Human Rights as Politics, Human Rights as Idolatry, in Human Rights as Politics and Idolatry 3, 53 (Amy Gutmann ed., 2001).

45- See, e,g., Bonaventura de Sousa Santos, Toward a Multicultural Conception of Human Rights, in Moral Imperialism: A Critical Anthology 39 (Berta Esperanza Hernandez-Truyol ed. 2002); Berta Esperanza Hernandez-Truyol & Sharon Elizabeth Rush, Culture, Nationhood, and the Human Rights Ideal, 33 U. Mich. J.L. Reform 233 (2001).

46- Toward this end of the spectrum, compare Fred Halliday, Relativism and Universalism in Human Rights: The case of the Islamic Middle East, 43 Pol. Stud. 152 (1995); Michael J. Perry, Are Human Rights Universal? The relativist Challenge and Related Matters, 19 Hum. Rts. Q. 461 (1997); Charles R. Beitz, Human Rights as a Common Concern, 95 Am. Pol. Science Rev. 269 (2001).

47- Human Rights, Culture & Context: Anthropological Perspectives 23 (Richard Wilson ed., 1997); compare Fred Dallmayr, “Asian Values” and Global Human Rights, 52 Phil. East & West 173 (2002); Charles Taylor, Conditions of an Unforced Consensus on Human Rights, in the East Asian Challenge for Human Rights, supra note 1, Penna & Campbell, supra note 3.

48- Nathan, supra note 37; compare Preis, supra note 37; Declan O’Sullivan, Is the Declaration of Human Rights Universal? 4 J. Hum. Rts. 25 (2000).

49- Donnelly, Cultural Relativism and Universal Human Rights, supra note 1; Donnelly, Universal Human Rights in Theory and Practice (2d ed.), supra note 1, 6.4.

50- Universal Declaration on Human Rights, adopted 10 Dec. 1948, G.A. res. 217 A (III), U.N. GAOR, 3rd Sess. (Resolutions, pt. 1), at 71, arts. 3, 22, U.N. Doc. A/810 (1948), reprinted in 43 Am. Int’l L. 127 (Supp. 1949).

51- Id. Art. 21.

52- For example, Article 14 of the Convention against Torture specifies that:

Each State Party shall ensure in its legal system that the victim of an act of torture obtains redress and has an enforceable right to fair and adequate compensation, including the means for as full rehabilitation as possible. In the event of the death of the victim as a result of an act of torture, his dependents shall be entitled to compensation.

Convention Against Torture and other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment, adopted 10 Dec. 1948, G.A. Res. 39/46, U.N. GAOR, 39th Sess. Supp. No. 51, art. 14, U.N. Doc A/39/51 (1985) (entered into force 26 June 1987), reprinted in 23 I.L.M. 1027 (1984), substantive changes noted in 24 I.L.M. 535 (1985).

53-دانلی ضمن جلب توجه به موضع خود بعنوان یک شرکت کننده فعال در این مباحث در جامعه بین‌المللی، اهمیت توجه به درک و فهم خاص افراد عادی در موقعیت‌های واقعی – "روی زمین" – از ارزشهای خودشان را مورد تأکید قرار می‌دهد. وی می‌گوید که احتمالأ قسمت عمده بدفهمی (صرف حرف یکدیگر را نفهمیدن) در مباحث پیرامون نسبی‌گرایی فرهنگی و حقوق بشر ناشی از این است که استدلال‌های مختلف اساسأ برای یک زمینه خاص (اعم از محلی یا بین‌المللی) تدوین می‌شوند و سپس برای یک وضعیت گفتمانی متفاوت بکار گرفته می‌شوند، بدون اینکه تعدیلات لازم با توجه به وضعیت واقعی ملحوظ گردد. او سپس برای توضیح موضوع از وضعیت در چین مثال می‌زند و می‌افزاید که بعید به نظر می‌رسد توسل مستقیم به حقوق بشر شناخته شده بین‌المللی در بخش اعظم روستا‌های چین از لحاظ سیاسی کارآیی چندانی داشته باشد، بلکه چنین رویکردی می‌تواند – چه از نظر بسیج روستائیان و یا قانع کردن مقامات محلی – بی‌اثر بوده و یا حتی مضر باشد. به نظر او کسانی که برای بهبود زندگی روزانه روستائیان چینی تلاش می‌کنند می‌باید به این واقعیت توجه جدی کنند. نکته مهمی که او در جمع بندی مورد تأکید قرار می‌دهد این است که چنین وضعیتی بیشتر رفتار و عملکرد دولت چین و سرکوب نظام یافته روستائیان آنکشور را منعکس می‌کند و ربطی به "ارزش‌های آسیایی" ندارد.  

54-  به نظر دانلی تفاوت مهم قابل دفاع بین کشور‌های "توسعه یافته" و "در حال توسعه" حداکثر مربوط به تفاوت در اولویتهای کوتاه مدتی در مورد برخی از حقوق بشر شناخته شده بین‌المللی است و نه در مورد فهرست حقوق مناسب برای افراد در این کشور‌ها.

متن ترجمه این ماده عیناً از کتاب " حقوق بشر در هزاره جدید" نوشته دکتر مهدی ذاکریان، دانشگاه تهران، دانشکده حقوق و- * علوم سیاسی، 1381، ص 175، اخذ شده است.

55- Universal Declaration, supra note 50, art. 18.

56- به نظر دانلی در وضعیت‌هایی که نقض گسترده و وسیع حقوق بشر وجود دارد اصلح آن است که خیلی روی موارد ارتداد که احتمالأ از توجیه نیرومند‌تر داخلی نسبت به بسیاری دیگر از موارد و مصادیق نقض بر خوردار است تمرکز نشود. به نظر او راهبرد بهتر این است که برای بهبود عمومی وضعیت کلی حقوق بشر تلاش شود و هدف نیز ایجادوضعیتی باشد که بتوان حداقل ا شکالی از ممنوعیت ارتداد را "تحمل نمود."

57- International Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination, adopted 21 Dec. 1965, art. 4a, 660 U.N.T.S. 195 (entered into force 4 Jan. 1969), reprinted in 5 I.L.M. 352 (1966).

58- International Covenant on Civil and Political Rights, adopted 19 Dec. 1966, G.A. Res. 2200(XXI), U.N. GAOR, 21st sess., Supp. No. 16, art. 20(2), U.N. Doc. A/6316 (1966), 999 U.N.T.S. 171 (entered into force 23 May 1976).

59- دانلی می‌نویسد که او مخالفتی با انتقاد خوانندگانش ندارد که این اظهارنظر او متضمن اذعان به برخی کاستی‌ها در کار‌های قبلی اش پیرامون نسبی‌گرایی است، اما می‌افزاید که در مورد حد و حدود صحت و سقم انتقادات تفاوت نظر خواهد داشت.

60- در توضیح موضوع دانلی می‌نویسد که ازچنین قضاوت‌هایی حمایت نمی‌کند بلکه صرفأ استدلال می‌کند که حتی اگر چنین قضاوت‌هایی هم مورد قبول باشند آما نقض حقوق بشر را توجیه نمی‌کنند.

61- Compare Julie Metus, The New U.S. Human Rights Policy: A Radical Departure, 4 Int’l Stud. Perspectives 371 (2003).

62- See available at www.whitehouse.gov/nsc/nssall.html; www.whitehouse.gov/nsc/nss/ 2006/print/intro.html. The prefaces of the Clinton national security statements of 1996, 1997, and 1999, taken together, use “democracy” twenty-one times, “human rights” seven times, and “freedom” six. See available at www.fas.org/spp/military/ docops/national/1996stra.htm; www.fas.org/man/docs/strategy97.htm; www.dtic.mil/ doctrine/jel/other_pubs/nssr99.pdf.

63- Donnelly, Universal Human Rights in Theory and Practice (2d ed.), supra note 111.3.