مسئولیت سازمان ملل متحد برای فعل‌های مغایر با موازین بین‌المللی (بررسی تفصیلی گزارش شورای حقوق بشر سازمان ملل در خصوص جنگ غزه)

نوع مقاله: مقاله مستقل پژوهشی

نویسندگان

1 ، عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحدایلام

2 کارشناسی ارشد حقوق بین الملل

چکیده

در 23 ژوئیه سال 2014، شورای حقوق بشر طی قطعنامه S-21/1، تصمیم به اعزام فوری کمیته مستقل تحقیق در خصوص جنگ غزه، برای ایجاد حقایق و تخلفات و جرایم مرتکب شده گرفت. چارچوب هنجاری برای کمیته تحقیق، حقوق بین­الملل به ویژه قوانین حقوق بشر، حقوق بشردوستانه بین­المللی و قوانین کیفری بین­المللی می­باشد. مقاله حاضر به بررسی گزارش منتشر شده، تجزیه و تحلیل مسئولیت سازمان ملل متحد و چگونگی عملکرد و اقدام مؤثر جامعه بین­المللی در برابر فعل­های مغایر با موازین بین­المللی در این جنگ خواهد پرداخت. پرسش اصلی عبارت است از: سازمان ملل متحد و نهادهای وابسته به آن چه مسئولیتی در برابر جنگ 2014 غزه به عنوان فعلی مغایر با موازین حقوق بشری داشته و چه تأثیری می­تواند بر موارد مشابه داشته باشد؟ فرضیه مورد آزمون: مسئولیت سازمان ملل متحد و نهادهای وابسته به آن برای فعل­های مغایر با موازین بین‌المللی از جمله جنگ 2014 غزه، 1) بررسی حقایق و تخلفات بین­المللی، 2) ارائه گزارش در خصوص جرایم ارتکابی و 3) ترغیب جامعه بین­المللی برای اقدام مؤثر و ملزم ساختن مسببین و مسئولین در برابر جرایم ارتکابی می­باشد.عدم اقدام موثر جامعه بین­المللی، زمینه را بیش از پیش برای انجام فعل­های مغایر با موازین بین‌المللی در قالب بی­ثباتی، نقض حقوق بشر و عدم پاسخگویی فراهم می­آورد.

کلیدواژه‌ها


[1]. برای دانلود متن اصلی گزارش کمیته تحقیق اداره کمیساریای حقوق بشر سازمان ملل در خصوص جنگ غزه (2014) مراجعه نمایید به لینک زیر:

http://www.ohchr.org/EN/HRBodies/HRC/CoIGazaConflict/Pages/ReportCoIGaza.aspx

[1]. Wendt, Alexander, (1994), “Collective Identity Formation and the International State”, American Political Science Review, Vol. 88, No. 2, pp. 383-384.

[1]. ونت، الکساندر، (1385)، "اقتدارگرایی چیزی است که دولت‏ها خودشان می‏فهمند: ساختهای اجتماعی سیاست قدرت"، در: اندرو لینکلیتر، جامعه و همکاری در روابط بین الملل، ‌ترجمۀ بهرام مستقیمی، تهران: مرکز چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه، ص 63.

[1]. Intersubjective Communities

[1]. Onuf, Nicholas G., (1994), “The Constitution of International Society”, European Journal of International Law, Vol. 5, No. 1, pp. 3-4.

[1]. Ruggie, John Gerard, (1998), Constructing the World Polity: Essays on International Institutionalisation, London: Routledeg, p. 12.

[1]. Socially Constructed

[1]. چرنوف، فرد، (1388)، نظریه و زبرنظریه در روابط بین‏الملل: مفاهیم و تفسیرهای متعارض، ترجمه علیرضا طیّب، تهران: نشر نی، ص 144.

[1]. Wiener, Antje, (2003), “Constructivism: The Limits of Bridging Gaps”, Available at: http://www.ciaonet.org /olj/jird/jird_sep03_wia01.pdf

[1]. مشیرزاده، حمیرا، (1385)، «تحلیل سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران از منظر سازه­انگاری»، مجری طرح نسرین مصفا؛ با همکاری حسین نوروزی، نگاهی به سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران، تهران: مرکز چاپ و انتشارات وزارت امورخارجه، ص 16.

[1]. Hopf, Ted; (1998), “The Promise of Constructivism in International Relations Theory”, International Security, Vol.23, No.1, pp. 180-182.

[1]. Newman, Edward; (2001), “Human Security and Constructivism”, International Studies Perspectives, Vol. 2, No. 3, pp. 249-250.

[1]. Mary Rodwell

[1]. Rodwell, Mary K., (1998), Social Work Constructivist Research, NewYork: Garland Publishing, pp. 77-80.

[1]. Civilized State

[1]. Adler, Emanuel and Micheal Barnett (Eds); (1998), Security Communities, Cambridge: Cambridge University Press.

[1]. سیمبر، رضا و ارسلان قربانی شیخ نشین، (1387)، روابط بین‏الملل و دیپلماسی صلح در نظام متحولجهانی، تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاهها (سمت)، ص 181.

[1]. نووسلف، الکساندر، (1386)، «سازمان ملل متحد بعد از بحران عراق»، پژوهشنامه سازمان‏های بین‏المللی(1)، تهران: مرکز تحقیقات استراتژیک، ص 78.

[1].Krasner, Stephen. D., (1983), International Regimes, New York & London: Cornell University Press, pp. 358-359.

[1]. Jervis, Robert, (1992), “The Future of World Politics: Will it Resemble the Past?,” International Security, Vol. 16, No. 3, pp. 39-73.

[1]. Young, Orang, (1983), “Regime Dynamic: The Rise and Fall of International Regimes”, In Stephen Krasner's, International Regimes, NewYork & London: Cornell University Press, pp. 92-94.

[1]. William Schabas, Mary McGowan Davis and Doudou Diène.

[1]. United Nations High Commissioner for Human Rights

[1]. حکم این نهاد مشتق شده از بندهای ۱، 3 و ۵۵ منشور ملل متحد می‌باشد که با ادغام کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد و مرکز حقوق بشر در تاریخ ۱۵ سپتامبر سال ۱۹۹۷ تحت عنوان کمیساریای عالی حقوق بشر در سازمان ملل متحد تأسیس گردید.

[1]. Human Rights Council, (24 June 2015), “Report of the detailed findings of the Commission of Inquiry on the 2014 Gaza Conflict”, A/HRC/1//CRP.4, pp. 7-8.

[1]. http://www.globalsecurity.org/military/world/para/hamas-qassam.htm

[1]. Israel Ministry of Foreign Affairs, (30 May, 2015), IDF Conduct of Operations during the 1854 Gaza Conflict, p. 10, Available at:

http://mfa.gov.il/ProtectiveEdge/Documents/IDFConduct.pdf

[1]. Human Rights Council, Op. cit, pp. 153-154.

[1]. Hannibal Protocol

[1]. Ibid, pp. 148-149.

[1]. Ibid, p. 162.