جایگاه بین‌المللی شدن آموزش عالی در منافع ملی جمهوری اسلامی ایران

نوع مقاله: مقاله مستقل پژوهشی

نویسندگان

1 دانشیاردانشکده روابط بین الملل وزارت امور خارجه

2 استادیار موسسه آموزش عالی مولوی و دکترای سیاستگذاری فرهنگی پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی، تهران، ایران.

3 عضو هیئت علمی موسسه آموزش عالی مولوی

چکیده

مطالعه روند رشد و توسعه کشورهای توسعه یافته، حکایت از این واقعیت دارد که نظام‌های آموزش عالی، همواره یکی از ارکان و عامل بنیادی تکامل و توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی در این کشورها بوده‌ است. بنابراین، کشورهایی که خواهان توسعه همه جانبه، متوازن و پایدار هستند، لازم است نظام‌ آموزش عالی خود را به طور متوازن و پایدار توسعه بخشند.  تحولات جهانی دهه 80 و تاثیر آن بر نظام و ساختار کشورها همچنین رسوخ پارادایم «کوچک شدن جهانی» و آگاهی ساکنان زمین از «جهان کوچک شده» سبب گردید که این تحولات نه تنها جنبه‌های «ذهنی» بلکه تمام ابعاد «عینی» زندگی «فردی» و «جمعی» انسان را متاثر سازد. از این رو بهره گیری از تهدیدهای ناشی از این پدیده و تبدیل آن به فرصت در جهت منافع ملی، قطعاً از ضرورت‌های مهم و بنیادین در استراتژی سیاسی، اقتصادی و فرهنگی کشورها در دهه حاضر خواهد بود بنحویکه موضوع بین‌المللی شدن زیرساخت آموزش با تاکید و تمرکز بر مقوله آموزش عالی یکی از مهمترین مصادیق مستدل و مستند در این ادعاست. در این مقاله با نگاهی قیاسی و با استمداد از دیدگاه نایت بعنوان چهارچوب نظری تحقیق نسبت به مطالعه تطبیقی زیرساخت آموزش عالی و نقش آن در فرایند توسعه منافع ملی کشورها اقدام شد و در نهایت با تحلیل وضعیت موجود کشور در این زیرساخت و ضمن تاکید بر نقش آموزش در فرایند توسعه ملی نسبت به شناسایی خلاء موجود در این زمینه بر مبنای دورنمای مطلوب ترسیم شده در اسناد بالادستی نظام نظیر سند چشم انداز افق 1404 نسبت به پیشنهاد بایسته‌های تحقق موضوع در بهره برداری از این فرصت مغتنم در کشور اقدام گردید.

کلیدواژه‌ها


1. نای، جوزف اس.(1387) . قدرت نرم: ابزارهای موفقیت در سیاست بین‌المللی. (ترجمه: محمدرضا ذوالفقاری)، تهران: انتشارات دانشگاه امام صادق (ع)

2. درخشه،جلال; غفاری، مصطفی. (زمستان 1390). دیپلماسی عمومی جمهوری اسلامی ایران در جهان اسلام. فصلنامه مطالعات فرهنگ-ارتباطات.

3. حقیقی،رضا، (1386). فرهنگ و دیپلماسی(در آئینه دیپلماسی فرهنگی اتحادیه اروپا در قبال ج.ا.ا ایران). تهران: انتشارات بین‌المللی الهدی.

4. واعظی،محمود. (1389). دیپلماسی عمومی و سیاست خارجی. تهران: مرکز تحقیقات استراتژیک.

5-(n.d.). Retrieved from ec.europa.eu/education

6-Aigner, J. ,. (1992). Internationalizing the University: Making It Work. Springfield Va: CBIS Federal.

7-Alladin, I. (1992). International Co-oporation in Higher Education: The Globalization of Universities. Higher Education in Europe, 4, 4-13.

8-Blecher, J. (1995). Thinking Globally, Acting Locally: Strategies for University. Journal For International Education, 6.

9-De Wit, H. (2002). International of Higher Educationin the United States and Europe. A Historical, Comparative, and Conceptual Analysis. Greenwood Press, 62-69.

10-Delanty, G. (2001). Challenging Knowledge: The University in the Knowledge Society. London: SRHE.

11-Green, A. (1997). Education, Globalization and Nation State. London: Macmillan.

12-Habermas, J. (1972). Knowledge and Human Interest. Oxford: Heinemann .

13-Kallen, D. (1991). Academic Exchange in Europe: Towards a new Era of Cooporation. In The Open Door: Pan-European Academic Cooporation, an Analysus and a Proposal.

14-Knight, J. (1994). Internationalization: Elements and Checkpoints. Bureau for International Education, 7.

15-Knight, J. and De Wit,H. (1997). Strategies for Internationalization of Higher Education: Historical and Conceptual Perspectives. Amesterdam: EAIE.

16-Raschke, C. A. (2003). The Digital Revolution and The Coming of the Postmodern University. London: Rutledge-Falmer.

17-Scott, P. (1992). Mass Higher Education in Europe: Implications for Students Mobility Education. Amesterdam: EAIE(European Association For International Education).

18-Scott, T. (1988). The WorldScientific Community: Globality and Globalization. London: Minerva.