مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 15 4 2019 04 21 Human Rights and the International Community حقوق بشر و جامعه بین‌المللی 31 41 89545 10.22034/isj.2019.89545 FA دومینیکا دی فازیو * فعال حقوق شهروندی ایتالیا Journal Article 2019 02 23 Human rights reflect a natural order from which fundamental freedoms flow. The exercise of human rights reflects this order and these freedoms.  These are the key principles which inspired the 1948 Universal Declaration of Human Rights. International practice, however, shows that, while the importance of human rights is almost universally recognized, in practice the exercise of individual rights is subjected to numerous constraints.  In spite of substantial amounts of legislation enacted around the world to promote and protect human rights, the rise of nationalism and the return of identity politics generate discrimination and hamper dialogue. Increasing constraints imposed by governments on the freedom of the media are an additional obstacle to the fight against injustice.  The international community, however, is not doing enough to tackle this fundamental problem.  The United Nations remain the bedrock of any effort to foster security, stability and prosperity with full respect for human dignity and human rights.  The principle of humanitarian intervention should be further explored with an open mind, since it may provide a key towards more effective policies aimed at addressing serious violations of international humanitarian laws, including genocide, war crimes or crimes against humanity.  Yet, the members of the United Nations are unable and unwilling to reform and modernize its institutions and procedures, beginning with the Security Council, an outdated symbol of power politics inherited from the last century.  Similarly, the effectiveness of the Human Rights Council should be enhanced. The issue of the presence within this Council of States whose democratic credentials are questionable and which appear openly disrespectful towards human rights should be better leveraged to promote human rights standards, to avoid weakening the credibility of the action of this institution.  As human rights cover the whole spectrum of human activities, a special thought should be given to women’s rights, which in many of our countries have been to varying degrees disregarded for centuries.  Important steps have taken place in recent years, especially following the adoption in 1979 of the UN Convention on the Elimination of all Forms of Discrimination against Women.  A stronger legal basis for all these steps, however, must be ensured to provide the international community with a more effective and efficient tool to address serious cases of discrimination and promote concrete steps toward a real recognition of the equal role that women do play in every aspect of everyday life. <br />  اعمال حقوق بشر این نظم و آزادی را منعکس می کند. اینها اصول کلیدی است که الهام بخش اعلامیه جهانی حقوق بشر در سال 1948 بود. عمل بین المللی، با این حال، نشان می دهد که در حالی که اهمیت حقوق بشرتقریبا درجهان به رسمیت شناخته شده است، در عمل اعمال حقوق به محدودیت های متعدد ختم می شود. به رغم مقدار قابل توجهی از مصوبه های قانونی در سراسر جهان در ترویج و حمایت از حقوق بشر، رشد ناسیونالیسم و بازگشت سیاست هویت باعث تولید حقوق بشر منعکس کننده نظمی طبیعی است که از آن آزادی های اساسی جریان می یابد. تبعیض و مانع گفت و گو می شود. افزایش محدودیت هایی که دولت ها بر آزادی رسانه ها تحمیل می کنند، مانع دیگری برای مبارزه با بی عدالتی است. با این وجود، جامعه بین المللی به اندازه کافی برای حل این مشکل اساسی کار نمی کند. سازمان ملل متحد هنوز اساس هر گونه تلاش برای ترویج امنیت، ثبات و رفاه با احترام کامل به کرامت انسانی و حقوق بشر را تشکیل می دهد. اصل مداخله بشردوستانه باید بیشتر مورد بررسی قرار گیرد، چرا که ممکن است راه حلی به سمت سیاست های موثرتر با هدف مقابله با نقض فاحش قوانین بین المللی بشردوستانه، از جمله نسل کشی، جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت فراهم کند. با این حال، اعضای سازمان ملل متحد قادرنیستند و تمایلی به انجام اصلاحات و نوسازی سازمان و روش های آن ندارند، به خصوص با وجود شورای امنیت که نمادی منسوخ از سیاست قدرت قرن گذشته است. به طور مشابه، تأثیر شورای حقوق بشر باید افزایش یابد. موضوع حضوراعضایی که اعتباردموکراتیک آنها مشکوک بوده و آنهایی که به نظر می رسد آشکارا نسبت به حقوق بش بی احترامی می کنند باید بهتر در جهت ترویج استانداردهای حقوق بشر برای جلوگیری از تضعیف اعتبار سازمان ملل استفاده شود. از آنجایی که حقوق بشر  تمام طیف از فعالیت های انسانی را پوشش میدهند، ملاحظه ویژه ای باید به حقوق زنان داده شود، درحالی که این حقوق در بسیاری از کشورها برای قرن ها نادیده گرفته شده اند. در سال های اخیر، به ویژه بعد از تصویب  کنوانسیون سازمان ملل متحد در رفع کلیه اشکال تبعیض علیه زنان در سال 1979، اقدامات مهمی شکل گرفته اند. با این حال، دلیل قانونی قوی تر برای همه این مراحل باید شکل گیرد که برای جامعه بین المللی  ابزاری موثر و کارآمد برای رسیدگی به موارد جدی تبعیض را تضمین کند و  گام های مشخصی را به سوی شناخت واقعی نقش برابر زنان در تمام جوانب زندگی روزمره تبلیغ کند.<br />   https://www.isjq.ir/article_89545_1833b899cf55b02e814ec8c56ae4f3ad.pdf