مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 22 3 2025 12 22 The Cairo Conference of 1921 as a Process of Imperial Policymaking: The Role of Britain’s Middle Bureaucratic Stratum in the Middle East کنفرانس قاهره ۱۹۲۱ به‌مثابه فرآیند سیاست‌سازی امپراتوری، نقش حلقه میانی دیوان‌سالاری بریتانیا در خاورمیانه 279 296 248131 10.22034/isj.2026.583568.2463 FA محمد صاحبی گروه روابط بین‌الملل، دانشکده الهیات، حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران. 0009-0008-6739-1452 سید محمد کاظم سجادپور استاد تمام دانشکده روابط بین الملل وزارت امور خارجه 0000-0002-5011-7245 Journal Article 2026 09 10 This article examines the process of British imperial policymaking in the Middle East after the First World War, with particular emphasis on the 1921 Cairo Conference. The central concern of the study is to explain how British political decisions were formulated and how administrative structures contributed to the creation of new systems of governance in Iraq, Transjordan, and Palestine. More specifically, the article seeks to answer the question of how imperial bureaucratic networks and mid-level officials shaped the decision-making process and influenced the formulation of British policy in the region.<br><br>Employing a historical-analytical approach and a three-level analytical framework, the study explores the interaction between the structural constraints of the British Empire, intermediate bureaucratic networks, and the agency of key actors. The findings demonstrate that political officers, Colonial Office administrators, and regional experts played a significant role in shaping policy options and guiding decision-making processes through the production, collection, and transmission of field-based knowledge concerning local conditions. In this context, the Cairo Conference served as a crucial arena in which these policy alternatives were consolidated and translated into concrete arrangements of governance across Britain's newly acquired territories.<br><br>The article argues that the governance structures that emerged in Iraq, Transjordan, and Palestine were less the product of a coherent grand design for a new Middle Eastern order than the outcome of bureaucratic efforts to establish cost-effective, practical, and administratively manageable forms of imperial rule under the constraints of the post-war environment. این مقاله به بررسی فرایند سیاست‌سازی امپراتوری بریتانیا در خاورمیانه پس از جنگ جهانی اول با تمرکز بر کنفرانس قاهره ۱۹۲۱ می‌پردازد. مسئله اصلی پژوهش تبیین چگونگی شکل‌گیری تصمیم‌های سیاسی بریتانیا و نقش ساختارهای اداری در تدوین ترتیبات حکمرانی جدید در عراق، ماوراءاردن و فلسطین است. مقاله حاضر می‌کوشد به این پرسش پاسخ دهد که شبکه‌های دیوان‌سالاری امپراتوری و کنشگران میانی چه نقشی در فرایند تصمیم‌گیری و صورت‌بندی سیاست‌های بریتانیا در خاورمیانه ایفا کردند. پژوهش با بهره‌گیری از رویکرد تاریخی ـ تحلیلی و چارچوبی سه‌سطحی، تعامل میان محدودیت‌های ساختاری امپراتوری، شبکه‌های دیوان‌سالاری میانی و عاملیت کنشگران کلیدی را بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که افسران سیاسی، مدیران وزارت مستعمرات و کارشناسان منطقه‌ای از طریق تولید، گردآوری و انتقال دانش میدانی درباره شرایط محلی، نقش مؤثری در شکل‌دهی گزینه‌های سیاستی و هدایت فرایند تصمیم‌سازی داشتند. کنفرانس قاهره نیز بستری برای تلفیق این گزینه‌ها و تبدیل آن‌ها به الگوهای حکمرانی در سرزمین‌های تحت نفوذ بریتانیا فراهم کرد. نتیجه پژوهش نشان می‌دهد که ترتیبات حکمرانی شکل‌گرفته در منطقه بیش از آنکه حاصل یک طرح کلان و از پیش تعیین‌شده برای نظم خاورمیانه باشند، محصول تلاش دیوان‌سالاری امپراتوری برای ایجاد سازوکارهای حکمرانی کم‌هزینه، عملی و قابل اداره در شرایط پس از جنگ جهانی اول بودند. https://www.isjq.ir/article_248131_60fce51ea60bd95a684b92fffc6884fe.pdf