مهدی ذاکریان فصلنامه مطالعات بین‌المللی با مشارکت انجمن علمی مطالعات صلح ایران فعالیت می‌کند. فصلنامه مطالعات بین‌ المللی 1735-2045 9 1 2012 07 22 Iran and Regional Security Dynamics in the Middle East: Trends and Prospects ایران و پویش‌های امنیت منطقه‌ای در خاورمیانه: روندها و چشم اندازها 71 104 222131 FA مهران کامروا مدیر مرکز مطالعات بین‌المللی و منطقه‌ای، استاد دانشکده دولتی خدمات خارجی قطر، دانشگاه جورج تاون 0000-0003-2198-0215 Journal Article 2025 05 31 here are a number of known and unknown variables that are likely to shape regional security dynamics and international relations in the Middle East in the coming years. The outcomes and impacts of two broad, on-going trends are relatively easily discernible. They include continued American military presence in the Middle East; and a continued qualitative shift in the nature of power that has determined regional alignments and postures over the last decade or so. The consequences of these two trends are relatively easy to discern: a continuation of the American security umbrella; the emergence of a new regional power block, namely the GCC, that relies on a qualitatively new form of power than that heretofore prevalent in the region—what may be called “subtle power”; and the regional states’ continuation of uneasy relations with Iran without jeopardizing their close alliance with the United States. These trends are taking place in a context of fluid, and highly unstable, domestic politics in most countries of the Middle East that are rocked by the Arab Spring. The specter of collapsed states, once limited to Afghanistan and Pakistan, has now spread to Libya, Syria, and possibly even Bahrain. Iran’s ability to proactively respond to each of these developments will determine its power and stature in the region and beyond. Unless it can place itself in front of these emerging waves, it may find itself subsumed by them, or, at the very least, have its position undermined through their force. شماری از متغیرهای مشخص و نامشخص وجود دارند که احتمالا پویایی های امنیت منطقه ای و روابط بین المللی در خاورمیانه سال های پیش رو را شکل خواهند داد. پیامدها و تاثیر دو روند عمده و در حال تکوین را تقریبا به آسانی می توان تشخیص داد. نخست تداوم حضور نظامی آمریکا در خاورمیانه و دوم تداوم تغییر کیفی ماهیت قدرت که طی دهه گذشته و حتی پیشتر از آن مواضع و صف بندی ها را معین کرده است. پیامدهای این دو روند تا حدودی زیادی قابل تشخیص هستند: تداوم چتر امنیتی آمریکا، ظهور یک بلوک منطقه ای جدید موسوم به شورای همکاری خلیج فارس که مبتنی بر شکل جدید و نرم از قدرت است که پیش از این در منطقه مطرح بوده و می توان آن را «قدرت نرم» نامید و تداوم روابط نه چندان آسان دولت های منطقه با ایران بدون اینکه اتحاد نزدیک خود را با آمریکا به مخاطره اندازند. این روندها در شرایطی مطرح می شوند که در بیشتر کشورهای منطقه، به واسطه بهار عربی سیاست های داخلی از سیالیت و بی ثباتی بسیار بالایی رنج می برند. شبه دولت های فرو پاشیده که محدود به افغانستان و پاکستان بوده اند، اینک در حال دربرگیری لیبی و سوریه است و حتی امکان دارد شامل بحرین نیز بشود. توانایی ایران برای پاسخ فعالانه در برابر هر یک از این روندها، جایگاه قدرت و موقعیت آن را در منطقه و فراتر از منطقه تعیین خواهد کرد. اگر ایران نتواند در برابر امواج در حال ظهور در منطقه، موقعیت خود را تثبیت نماید، در آن صورت خود نیز بخشی از این فرایند خواهد شد. https://www.isjq.ir/article_222131_b2ded30c1039627d0de5ef6ee62228ff.pdf